..if only you could see what I can
see,
you would understand…
you would understand…
Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως δεν θα ξαναγράψω στο blog μέχρι
τη στιγμή που τα άρθρα μου θα κινούνται σε άλλο μήκος κύματος πέραν του συναισθηματικού…
πέρασαν ένας, μετά δυο και τελικά κάθομαι προς το τέλος του τρίτου μήνα να
ψάχνω ένα θέμα αρκετά καλό για να ασχοληθώ..(Και όντως, θα μπορούσα να γράψω
απ’ το πώς πέρασα την μέρα μου μέχρι το τι συμβαίνει στην επικαιρότητα, στην
Ελλάδα, στον κόσμο γύρω μας..όντως θα μπορούσα yeaa…thought rejected)
Λένε πως «όλα είναι θέμα χρόνου..όλα συνηθίζονται..όλα..»
Πάντα διαφωνούσα με αυτό το κοινότυπο πιστεύω.. δεν θεωρούσα
πως ο χρόνος είναι τελικά η λύση..γιατί ο χρόνος αφήνει τα πράγματα στη θέση τους,
όμως οι ενέργειές μας είναι αυτές που τα
πάνε παρακάτω ή.. παραπίσω..
Και
τώρα; είμαι στο πλήρες έλεος του δοκιμάζοντας τα δικά του όρια και τις δικές
μου ανοχές..
Κοιτάω τον εαυτό μου ως τρίτος και προσπαθώ να κάνω μια αυτο-αξιολόγηση.. κανονικά και
μετά από 9 μήνες θα έπρεπε να έχω βρει τη συνταγή αυτή που ομορφαίνει το
πέρασμα απ’ τον πληθυντικό στον ενικό..κατέληξα στο: μισό κιλό χαμόγελα, ¾ θετικές σκέψεις, και
όσες περισσότερες στιγμές με φίλους (οι
τελευταίες να είναι μπόλικες μπόλικες - κιλό και πάνω..γιατί είναι η πρώτη φορά
που ποσότητα= ποιότητα).. Και ενώ το εγχείρημά μου έδειχνε να λειτουργεί και ατένιζα το μέλλον με αισιοδοξία, ένα Πάσχα ήταν αρκετό για να
αναθεωρήσω..πολλές φορές τα συναισθήματα είναι δυνατότερα απ’ τη λογική και οι
αναμνήσεις τροχοπέδη του μέλλοντος.. και τελικά έμεινα να αναρωτιέμαι : «αν
αυτό γίνεται κάθε φορά που βλέπω τον πρώην πληθυντικό μου να έρχεται σε επαφή
με τον νυν ενικό μου ποια είναι η εξέλιξη μου; Έτσι προχωράνε όλοι; Θάβοντας συναισθήματα;»
Σε κάποιον άλλο ίσως έδινα την εικόνα "εγωίστριας".. όχι στο συναισθηματικό κομμάτι.. να.. απλά.. δόξα το
θεό έχω φίλους να νοιάζονται για μένα, οικογένεια να με αγαπάει, μια σχολή που με γεμίζει και εν γένει τη
φοιτητική ζωή μου.. κι όμως φαινομενικά μοιάζω να μην τα εκτιμάω όλα αυτά..έχω ένα παρόν που θα έπρεπε να ευγνωμονώ γι' αυτό και όμως το παρελθόν με κρατάει καλά ακόμα στα χέρια του..
Πριν 9 μήνες είχα ότι ήθελα απ’ τη ζωή μου..όχι γιατί είχα
πολλά..αντιθέτως..απλά γιατί είχα έναν συγκεκριμένο άνθρωπο να τα μοιράζομαι..και όταν έχεις κάποιον να μοιράζεσαι τα λίγα μοιάζουν υπέρ αρκετά.. 9 μήνες μετά
γνώρισα την απώλεια σε μια έκβασή της.. είναι αλήθεια πως η απώλεια έχει πολλές μορφές.. και είναι επίσης αλήθεια πως η
κάθε μορφή της πονάει.. η πιο οδυνηρή όμως είναι εκείνη στην οποία φεύγει ένας άνθρωπος
απ’ τη ζωή σου, όχι για να πάει στον δικό του παράδεισο, αλλά για να πάει στη δική
του ζωή..
Και ενώ ζυγίζω πράγματα και συναισθήματα περί απώλειας, ανακαλύπτω
την πραγματική ρίζα του προβλήματος, όπως ένα παιδάκι ανακαλύπτει πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και πλημμυρίζεται
από μια γλυκιά μελαγχολία..τελικά ίσως δεν είναι τόσο η απώλεια αυτή που
πονάει, όσο ο φόβος πως δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις..αν θα
μπορέσεις κάποια στιγμή να φιμώσεις όσα αισθάνεσαι μέσα σου, όσα σε πνίγουν ή τουλάχιστον
να συμβιβαστείς με την ύπαρξή τους και να προχωρήσεις έτσι… αν θα μπορέσεις να
πεις «όχι» σ’ αυτά που αγαπάς, επειδή ακριβώς τα αγαπάς τόσο..αν..
- γιατί είναι τόσο δύσκολο το "παρακάτω";
- γιατί ενώ όντως έχεις κάνει βήματα "εσύ και ο εαυτός" σου, αυτή η βόλτα σου μοιάζει μίση;
- και πόση τέλως πάντων είναι η δύναμη αυτού του φτερωτού θεού -ναιι ναιι, εκείνου του μικρού με τα βελάκια στα παραμύθια..!- που σε κάνει ακόμη να συγχωρείς;
Ναι..θα μπορούσα όντως να γράψω για κάτι άλλο..για ένα άλλο
θέμα, για μια πιο ευχάριστη ιστορία..αν όμως έγραφα, υποθέτω δεν θα ήμουν
απόλυτα εγώ σ’ αυτό το κείμενο..θα μπορούσα πάλι και να μην γράψω καθόλου (πράγμα
που έκανα) και να συνεχίσω να μην γράφω.. κάποιες φορές όμως απλά έχεις ανάγκη
να πεις πράγματα..έστω και της ίδιας θεματικής ζαλίζοντας τους γύρω σου..κι αν δεν μπορείς να τα πεις τότε απλά μπορείς να τα γράψεις..ακόμη κι
αν δεν θα τα διαβάσει ποτέ ο άμεσα
ενδιαφερόμενος αποστολέας..
ενδιαφερόμενος αποστολέας..
