Πού πάμε;;;

Δημοκρατία..
όμορφα… όμορφα;

Ανοίγω την τηλεόραση και αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε άλλη εποχή..Θυμάμαι τις τραγελαφικές ατάκες του Χάρη Ρώμα ως Πώποτα "εμπρός πίσω" και μου φαίνονται πιο λογικές από ποτέ.. μοιάζουν να επιβεβαιώνουν το «σήμερα»...

 Είμαι εκνευρισμένη με καθετί που προάγουν τα τωρινά κόμματα καθώς μου μοιάζουν όλα ψεύτικα.. όλοι για τον εαυτό τους και κανένας για τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου..όλοι με ένα υποκριτικό χαμόγελο, με σπορά φόβου.. όλοι κενοί..(όλοι;; εε μπορεί να είναι και κάποιοι που αξίζουν, χάνονται όμως στο γενικότερο πολιτικό χάος)...και ενώ είμαι γενικά δυσαρεστημένη και απορούσα τι άλλο μπορεί να με εξοργίσει περισσότερο, τελικά υπάρχουν ειδήσεις όπως οι σημερινές που με αφήνουν με ανοιχτό το στόμα..

Είναι δυνατόν την Ελλάδα του 2012 να βλέπω από εκπρόσωπο συγκεκριμένου κόμματος δηλώσεις όπως “οι προδότες θα πληρώσουν” και ενέργειες σαν άλλα στρατιωτικά παραγγέλματα του 40’;;;;πως μπορεί ένας άνθρωπος να κινείται με τους δικούς του εθνικιστικούς όρους για το τι θα πει "καλός Έλληνας";;;; που ζούμε;

Είναι  αυτεπάγγελτο δικαίωμα καθενός να πιστεύει ελεύθερα ό,τι θέλει και το αποδέχομαι απόλυτα, ΌΜΩΣ....μας πνίγουν οι ίδιες μας οι επιλογές..

Που κρύβεται η αλήθεια και που το ψέμα σήμερα; Πόσο χωράνε οι απειλές και ο φόβος  βίας στη δημοκρατία;

Να μου πείτε… είχαμε δημοκρατία πριν και υποδαυλίζεται τώρα;

Tο δωδέκατο γράμμα…

 

                                                                                                   ..if only you could see what I can see,
                         you would understand…

                                                     

  Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως δεν θα ξαναγράψω στο blog μέχρι τη στιγμή που τα άρθρα μου θα κινούνται σε άλλο μήκος κύματος πέραν του συναισθηματικού… πέρασαν ένας, μετά δυο και τελικά κάθομαι προς το τέλος του τρίτου μήνα να ψάχνω ένα θέμα αρκετά καλό για να ασχοληθώ..(Και όντως, θα μπορούσα να γράψω απ’ το πώς πέρασα την μέρα μου μέχρι το τι συμβαίνει στην επικαιρότητα, στην Ελλάδα, στον κόσμο γύρω μας..όντως θα μπορούσα yeaa…thought rejected)

  


 Λένε πως «όλα είναι θέμα χρόνου..όλα συνηθίζονται..όλα..»

     Πάντα διαφωνούσα με αυτό το κοινότυπο πιστεύω.. δεν θεωρούσα πως ο χρόνος είναι τελικά η λύση..γιατί ο χρόνος αφήνει τα πράγματα στη θέση τους, όμως οι ενέργειές μας είναι αυτές που τα πάνε παρακάτω ή.. παραπίσω..

     Και τώρα; είμαι στο πλήρες έλεος του δοκιμάζοντας τα δικά του όρια και τις δικές μου ανοχές..

    Κοιτάω τον εαυτό μου ως τρίτος και προσπαθώ  να κάνω μια αυτο-αξιολόγηση.. κανονικά και μετά από 9 μήνες θα έπρεπε να έχω βρει τη συνταγή αυτή που ομορφαίνει το πέρασμα απ’ τον πληθυντικό στον ενικό..κατέληξα στο: μισό κιλό χαμόγελα, ¾ θετικές σκέψεις, και όσες περισσότερες στιγμές με φίλους (οι τελευταίες να είναι μπόλικες μπόλικες - κιλό και πάνω..γιατί είναι η πρώτη φορά που ποσότητα= ποιότητα).. Και ενώ το εγχείρημά μου έδειχνε να λειτουργεί και ατένιζα το μέλλον με αισιοδοξία, ένα Πάσχα ήταν αρκετό για να αναθεωρήσω..πολλές φορές τα συναισθήματα είναι δυνατότερα απ’ τη λογική και οι αναμνήσεις τροχοπέδη του μέλλοντος.. και τελικά έμεινα να αναρωτιέμαι : «αν αυτό γίνεται κάθε φορά που βλέπω τον πρώην πληθυντικό μου να έρχεται σε επαφή με τον νυν ενικό μου ποια είναι η εξέλιξη μου; Έτσι προχωράνε όλοι; Θάβοντας συναισθήματα;»

    Σε κάποιον άλλο ίσως έδινα την εικόνα  "εγωίστριας".. όχι στο συναισθηματικό κομμάτι.. να.. απλά.. δόξα το θεό έχω φίλους να νοιάζονται για μένα, οικογένεια να με αγαπάει, μια  σχολή που με γεμίζει και εν γένει τη φοιτητική ζωή μου.. κι όμως φαινομενικά μοιάζω να μην τα εκτιμάω όλα αυτά..έχω ένα παρόν που θα έπρεπε να ευγνωμονώ γι' αυτό και όμως το παρελθόν με κρατάει καλά ακόμα στα χέρια του..

    Πριν 9 μήνες είχα ότι ήθελα απ’ τη ζωή μου..όχι γιατί είχα πολλά..αντιθέτως..απλά γιατί είχα έναν συγκεκριμένο άνθρωπο να τα μοιράζομαι..και όταν έχεις κάποιον να μοιράζεσαι τα λίγα μοιάζουν υπέρ αρκετά.. 9 μήνες μετά γνώρισα την απώλεια σε μια έκβασή της.. είναι αλήθεια πως η απώλεια έχει πολλές μορφές.. και είναι επίσης αλήθεια πως η κάθε μορφή της πονάει.. η πιο οδυνηρή όμως είναι εκείνη στην οποία φεύγει ένας άνθρωπος απ’ τη ζωή σου, όχι για να πάει στον δικό του παράδεισο, αλλά για να πάει στη δική του ζωή..

    Και ενώ ζυγίζω πράγματα και συναισθήματα περί απώλειας, ανακαλύπτω την πραγματική ρίζα του προβλήματος, όπως ένα παιδάκι ανακαλύπτει πως  δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και πλημμυρίζεται από μια γλυκιά μελαγχολία..τελικά ίσως δεν είναι τόσο η απώλεια αυτή που πονάει, όσο ο φόβος πως δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις..αν θα μπορέσεις κάποια στιγμή να φιμώσεις όσα αισθάνεσαι μέσα σου, όσα σε πνίγουν ή τουλάχιστον να συμβιβαστείς με την ύπαρξή τους και να προχωρήσεις έτσι… αν θα μπορέσεις να πεις «όχι» σ’ αυτά που αγαπάς, επειδή ακριβώς τα αγαπάς τόσο..αν..

• γιατί είναι τόσο δύσκολο το "παρακάτω";

• γιατί ενώ όντως έχεις κάνει βήματα "εσύ και ο εαυτός" σου, αυτή η βόλτα σου μοιάζει μίση;

• και πόση τέλως πάντων  είναι η δύναμη αυτού του φτερωτού θεού -ναιι ναιι, εκείνου του μικρού με τα βελάκια στα παραμύθια..!- που σε κάνει  ακόμη να συγχωρείς;

Ναι..θα μπορούσα όντως να γράψω για κάτι άλλο..για ένα άλλο θέμα, για μια πιο ευχάριστη ιστορία..αν όμως έγραφα, υποθέτω δεν θα ήμουν απόλυτα εγώ σ’ αυτό το κείμενο..θα μπορούσα πάλι και να μην γράψω καθόλου (πράγμα που έκανα) και να συνεχίσω να μην γράφω.. κάποιες φορές όμως απλά έχεις ανάγκη να πεις πράγματα..έστω και της ίδιας θεματικής ζαλίζοντας τους γύρω σου..κι αν δεν μπορείς να τα πεις τότε απλά μπορείς να τα γράψεις..ακόμη κι αν δεν θα τα διαβάσει ποτέ ο άμεσα
 ενδιαφερόμενος αποστολέας..

Κάπου..κάποτε..μια φορά και 2,5 καιρούς..

"The boy saw the comet and he felt as though his life had meaning. And when it went away, he waited hisentire life for it to come back to him..."

 Δυο φίλες φιλοσοφούν μέσα στη νύχτα..ταινία, μουσική, λίγα σφηνάκια..σε ακούω και σκέφτομαι πόσο πολύ μοιάζουμε..ίδιο όνομα, περίπου ίδια μυαλά, απόλυτα ίδιες σκέψεις και συναισθήματα..μου μιλάς και ακούω τον εαυτό μου κάτι μήνες πιο πριν..εκεί όταν μέσα στο καλοκαίρι με παρηγορούσες για τα δικά μου..τώρα ήρθε η σειρά μου.. περιγράφεις την κατάσταση..δεν χρειάζομαι και πολλά..την ξέρω ήδη..την έχω νιώσει..ΣΕ έχω νιώσει.. βλέπω και καταλαβαίνω..ακόμα και όταν το παίζεις καλά και δυνατή..σε διαβάζω..

Αρχίζει η ταινία και το ίδιο γρήγορα τελειώνει με την φράση «η ζωή είναι πολύ μικρή..έχει διάρκεια 24 ώρες..άλλοι φεύγουν αναπάντεχα γρήγορα και άλλοι όχι..σημασία έχει να έχεις επιλέξει τα σωστά άτομα για όσο διαρκέσει η δική σου..»…αυτό ήταν..

“Αν είχες 10 λεπτά ζωής με ποιόν θα ήθελες να τα περάσεις;”…

..Γελάω στην ερώτησή σου..Αυτομάτως στο μυαλό μου κυριαρχεί ένα άτομο..και ξαφνικά κολλάω..Συνειδητοποιώ..αν η ερώτηση αντιστρεφόταν ποιά θα ήταν η απάντηση; Αυτά τα 10 λεπτά ζωής του θα είχαν εμένα ως παραλήπτη; Θα ήμουν η δική του επιλογή; Είναι λες και βλέπω καθαρά μετά από πολύ καιρό..είναι λες και τόσους μήνες απέφευγα αυτή την απάντηση..Όχι..αυτή είναι η απάντηση..ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ..όχι απλά δεν είμαι η τελική επιλογή αλλά δεν είμαι καν μέσα στις γενικές επιλογές..

“Πως αντέχεις ρε φίλε τόσο καιρό;” Με ξαναρωτάς.. “πως το παλεύεις αυτό το κενό, αυτά τα συναισθήματα;”… πίνουμε μπας και ανέβουμε ψυχολογικά λίγο...ήδη είναι αργά.. έχουμε πέσει σε ένα λαβύρινθο και δεν υπάρχει πια διέξοδος..

Έχουμε βυθιστεί στις σκέψεις και οι 2..δεν μιλάμε πια..ψάχνω τον εαυτό μου και δεν τον βρίσκω πουθενά..Με σκουντάς για ένα σημάδι επαφής..Είσαι κουλουριασμένη στο κρεβάτι..μελαγχολική..κρατάς έναν τεράστιο αρκούδο αγκαλιά και με κοιτάς..Σκέφτεσαι τον  “άγνωστο Η” σου..Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω, να σε στηρίξω και δεν ξέρω αν το κάνω..γυρίζω στα δικά μου συνεχώς..Έξι μήνες τώρα είμαι μια απλή παρατηρήτρια της ζωής μου..Αντί για κέντρο της είμαι ένας τρίτος που απ’ έξω την κοιτάει να τρέχει..

Χαζεύω το αρκουδάκι που δεν λες να αφήσεις απ’ τα χέρια σου..σαν προέκτασή σου ένα πράγμα.. έχω και γω το δικό μου ανάλογο αρκουδάκι.. «Θέλω να σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ μα τα χέρια μου δεν τεντώνουν άλλο» έλεγε.. Χαμογελάω..σε νιώθω..

“ Πού ταξιδεύεις;;”..έλα ντε..κάπου ανάμεσα σε κάτι τραγούδια.. στο παρελθόν..αφού από καιρό έχω αφήσει το παρόν και έχω εγκαταλείψει το μέλλον..Συνειδητοποιώ ακόμα πιο πολύ.. «δεν έφυγες εσύ απ’ τη ζωή του ρε Ε.. εκείνος σε έβγαλε», λες..Με βλέπω τώρα..Pathetic κάτι λίγο...εγώ και όλη η κατάσταση…είναι σαν να τον ξανακούω να μου λέει "κοίτα λίγο πως κατάντησες.."..και πληγώνομαι ακόμα πιο πολύ γιατί εγώ δεν έχω μιλήσει τόσο σκληρά και δεν πέρασα και λίγα.. Λυπάμαι… τώρα το ξέρω..όχι γιατί πονάω..αλλά γιατί πονάω γι’ αυτά που νιώθω..Η αγάπη, ο έρωτας υποτίθεται πως δεν πρέπει να είναι έτσι..

Ξυπνάω ακόμα πιο πολύ απ’ το λήθαργο και το μυαλό μου αρχίζει και παίρνει περίεργες στροφές..Όλοι λένε πως θέλουν να τους αγαπάνε για αυτό που πραγματικά είναι..Πόσο ψέμα..πόσο;..το «είναι» του κάθε ανθρώπου είναι βαθιά φυλαγμένο μέσα του..το κρατάει για τον εαυτό του..όταν στο ξεδιπλώσει και εσύ το αγαπήσεις όμως, φεύγει..έτσι έγινε..

Πεισμώνω που πονάω ακόμα..πεισμώνω που δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω πράγματα..που εξακολουθώ να έχω έναν άνθρωπο τόσο ψηλά..Για καιρό αναρωτιόμουν πώς αυτός που έχεις μοιραστεί τα όνειρά σου μπορεί και είναι καλά όταν ξέρει πως εσύ δεν είσαι..όταν νόμιζες ότι σε έβλεπε κοντά του αλλά τελικά φαίνεται να είσαι ξένη..

Σαν να ακούω τις λέξεις  να παίρνουν από εκείνον μορφή.. “ίσως να με αγαπάς αλλά δεν θέλω να είμαι μαζί σου πια..”.. Ίσως;;;; …ΙΣΩΣ..εε  όχι..αρκετά..

“Πάμε για άλλο ένα;;” βάζεις δυο σφηνάκια βότκα καραμέλα..λίγο ρακόμελο..Τι κάνουμε; Πού είναι ο εαυτός μας;

Έχεις άγχος..Τον περιμένεις και δεν ξέρεις τι να πεις..είσαι ευάλωτη..μακάρι να ήξερα τι να σου πω εγώ..πως να σου δώσω δύναμη..το πιστεύω ότι θα είστε μαζί.. γιατί το δικό σου “αισθάνεσθαι” δεν είναι μονόπλευρο..είναι λες και μπορώ να δω το happy end  σας..Το ξέρω..είναι αυτό το βλέμμα που έχει όταν σε κοιτάει που λέει «έχω μπροστά μου όλο τον κόσμο..»..το ήξερα και γω αυτό το βλέμμα..κάπου..κάποτε..έναν Φεβρουάριο.. μια 01/02..

Βγαίνω έξω την επόμενη μέρα για να γυρίσω στο δικό μου σπίτι..ήλιος και οξυγόνο..συνειδητοποιώ..συνειδητοποιώ πως λυπάμαι που καταλήξαμε έτσι..λυπάμαι που με κοιτάει αλλά δεν με βλέπει πια..που δεν εκτιμάει αυτά που νιώθω και ένιωθα.. που ξέχασε τόσο εύκολα..λυπάμαι που δεν τον αγγίζουν ούτε αυτά που γράφω..λυπάμαι όχι που δεν πήγα παρακάτω..θα το κάνω .. τώρα..λυπάμαι που με είχε ψηλά, με έμαθε να τον έχω και γω και όταν με έριξε δεν μου έδειξε τον τρόπο να κάνω το ίδιο..

Ανοίγω την πόρτα σιωπηλή..με κοιτάει ο αδερφός μου και χαμογελάει.. «τι έγινε;; πνιγήκατε στο αλκοόλ οι δυο κατεστραμμένες;»..τον κοιτάω λίγο..συνεχίζει.. «τι λέει το πρόγραμμα για σήμερα; θα κοιμηθείς σπίτι ή μπααα;;»..αυτό ήταν..γελάω…

Δεν ξέρω αν τελικά ζούμε σ’ ένα όνειρο που τρίζει… ξέρω πως ήρθε η ώρα να κοιτάξω εγώ τον εαυτό μου αφού δεν ενδιαφέρεται…καταλαβαίνω πιο πολλά απ' όσα δείχνω και έχω κατανόηση για τα πράγματα..μόνο που ήρθε η ώρα να κατανοήσει και κάποιος εμένα.. κι ας είναι.. κι ας ήταν..κάπου..κάποτε..έναν Φεβρουάριο.. μια 01/02..

"The boy saw the comet and he felt as though his life had meaning. And when it went away, he waited hisentire life for it to come back to him...It was more than just a comet because of what it brought to his life: direction, beauty, meaning. There are many who couldn't understand, and sometimes he walked among them. But even in his darkest hours, he knew in his heart that someday it would return to him, and his world would be whole again... And his belief in God and love and art would be re-awakened in his heart"..Ζητάω πολλά;;

Υ.Γ1 [χαίρομαι που στην περίπτωσή σου τελικά επαληθεύθηκα..χαίρομαι που σε ξανάκουσα ευτυχισμένη..αισιόδοξη..χαίρομαι που βρήκες τον Η. κόσμο σου..]

Υ.Γ2  [μακάρι να είχα την δύναμη που είχε ο Σ. να πάρει τηλέφωνο και να πει κάτι τέτοιο..έστω κι αν δεν το κρατήσει για πολύ..έστω και για ένα δευτερόλεπτο θα ήθελα να μπορέσω και να κάνω κάτι ανάλογο..]

When nothing goes right..just turn left

Είναι στιγμές που θα ήθελα να ανήκω και εγώ στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν τόσο πάθος με το επάγγελμά τους ή με την σχολή τους (αν είναι φοιτητές όπως εγώ) ή με ό, τι τέλος πάντων καταπιάνονται, που τελικά αφιερώνονται σ’ αυτό χωρίς να αναλώνονται στην διερεύνηση της πολυπλοκότητας των ανθρωπίνων σχέσεων..

-Ε: Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί  καταλήγουν έτσι τα πράγματα..Ποιό τελικά είναι το πρόβλημα; Δεν επιμένω παραπάνω αλλά βλέπω  και απορώ..

-Σ: Η αίσθηση του “δεδομένου” Ευάκι..(γελάς με το βλέμμα και το ύφος μου)..Παράξενο σου φαίνεται;;

Δεδομένο: (το) ουσ. [ουδ. μτχ. παθ. πρκμ του ρ. δίδομαι] =αρχή που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

.. δεδομένο.. μια λέξη αρκετή για να βασανίσει  σκέψεις συναισθήματα .. μια λέξη που ομολογουμένως την έχω ακούσει αρκετά τώρα  τελευταία..μια λέξη που στο επίπεδο των σχέσεων χρωματίζεται με γκρίζο φόντο..αρνητικό..Τι γίνεται λοιπόν όταν το δεδομένο παύει να παραμένει δεδομένο και μεταμορφώνεται σε δεδομένΟΣ/Η;; Τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον δεδομένο στις σχέσεις και με ποια δύναμη ο άλλος θα σε χαρακτηρίσει έτσι;

Στη ζωή μας ψάχνουμε ανθρώπους που θα είναι δίπλα μας..κοντά μας για ό,τι χρειαστούμε και ζητήσουμε..ανθρώπους που το ΕΚΕΙ θα το καταστήσουν ΕΔΩ ανεξάρτητα την πρακτική απόσταση..Και μόλις τους βρούμε; Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πως δεν μας ικανοποιεί η σταθερότητα τους; Τους απορρίπτουμε γιατί δεν επιδέχονται πλέον αμφισβήτηση; Λοιπόν ναι..μου φαίνεται παράξενο (σου απαντάω Σ)

 Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες, σχεδόν εύθραυστες.. Για να τις βαφτίσουμε «Φιλία» ή  «Έρωτα» πρέπει να διαπνέονται από  αλληλοεκτίμηση και  σεβασμό..Για να τις διατηρήσουμε πρέπει να διαπνέονται από αγάπη..Στις ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως στις ερωτικές θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα κλάψεις..έχεις προλάβει να νιώσεις όμως και να ζήσεις έντονα συναισθήματα..δυνατά..ατόφια..αγαπάς και αγαπιέσαι.. Δεν ξέρω πόσα πρέπει να νιώσεις και πόσα όχι για να μην σε θεωρήσουν δεδομένο..πόσα πρέπει να δώσεις και πόσα να κρατήσεις.. δεν ξέρω καν ποιο είναι αυτό το λεπτό όριο που διαχωρίζει το «ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου» απ’ το «με κούρασες, βαρέθηκα»..αμφιβάλλω καν για το αν υπάρχει τέτοιο όριο.. Δεν ξέρω αν το γεγονός πως αγαπάς σε καθιστά αυτομάτως να χαρακτηριστείς ως αρνητικά δεδομένος.. Αν το γεγονός πως μπορείς μετά από πολλές ανατροπές να κλείνεις τα μάτια σου και να προσεύχεσαι για τον άλλο σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως «κολλημένος» με την αρνητική απόδοση της λέξης..Αν το γεγονός πως και μόνο η σκέψη πως δημοσιεύεις κάτι -όπως αυτό το κείμενο- που μπορεί να πληγώσει τον άλλο είναι αρκετό για να σε σταματήσει σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως αδύναμος..επειδή έχεις αισθήματα;;

Η κάθε μας μέρα είναι μια ολόκληρη ζωή από μόνη της.. κάθε στιγμή γινόμαστε μάρτυρες άλλοτε μικρών και άλλοτε μεγάλων θαυμάτων..αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα διαπιστώσουμε πως τα θαύματα αυτά δεν είναι άλλα απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν..αυτούς που μαζεύουν τα δάκρυά μας, γεννούν τα γέλια μας, γεύονται τις προσδοκίες μας, μοιράζονται τις ανησυχίες μας..αυτούς που ξυπνούν τα όνειρά μας και πυροδοτούν τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας..Η ίδια η καθημερινότητά μας νοηματοδοτείται από αυτούς που την στολίζουν..Κάθε στιγμή έχουμε στη διάθεσή μας διαφορετικό δυναμικό από όνειρα και δυνατότητες..μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε όμως (αν έχουμε κάνει σωστές επιλογές) από σταθερούς ανθρώπους.. ανθρώπους που θα δηλώσουν την παρουσία τους μέσα από μια δυνατή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, ένα τραγούδι, έναν χορό, ένα έντονο κοίταγμα, ένα δειλό άγγιγμα, μια συζήτηση..

Η κάθε μας μέρα είναι μια καινούρια αρχή..μια αρχή με αυτούς που έχουμε επιλέξει να είναι δίπλα μας..αυτούς που εκτιμάμε και σεβόμαστε..αυτούς που ξεχωρίζουμε...αυτούς που θα δεν θα μείνουμε απλά στην θεώρηση του δεδομένου αλλά θα κοιτάξουμε μακρύτερα..Για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής με την μαγεία της να κρύβεται στο να κατορθώσουμε να διαφυλάξουμε αυτούς τους ανθρώπους..να τους δώσουμε  διάρκεια και όχι ημερομηνία λήξης..