Καραμελένια μου..

 

                        

                         Kiss slowly

               Laugh insanely

               Live truly

               Forgive quickly

                                        Paulo Coelho*

       

 *το κλέβω απ’ τον τοίχο φίλου..(μην  αναρωτηθείς καν!)

Μερικές φορές μια στιγμή και μόνο είναι αρκετή για να έρθουν δυο άτομα κοντά… Κι ενώ όλα στη ζωή μοιάζουν τυχαία, υπάρχει μια απροσδιόριστη δύναμη που σηματοδοτεί κάθε μας βήμα, και τελικά όλα φαίνονται να γίνονται για κάποιο λόγο..Γνωρίζουμε άτομα ξαφνικά και καταλήγουμε να δενόμαστε εξίσου ξαφνικά μαζί τους..Ένα νεύμα, ένα «γεια», ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά..απλά πράγματα, καθημερινά και ανθρώπινα, που για τον καθένα έχουν μια ιδιαίτερη απόχρωση..

Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν 2 χρόνια πριν, σε εκείνο το μάθημα Νεότερης Ιστορίας, την πρώτη κιόλας βδομάδα στο πανεπιστήμιο, αν δεν ερχόταν να κάτσει δίπλα μου εκείνο το κορίτσι..εκείνο το κορίτσι, το άγνωστο έως τότε, με το ίδιο περίπου επίθετο με το δικό μου, που έμελλε να πάρει τη θέση της μιας απ’ τις κολλητές που απέκτησα ως φοιτήτρια(για να μην αδικήσω και την άλλη!)..

Και μπορεί 2 χρόνια για μια φιλία να μοιάζουν λίγα, μα όταν είσαι με τον άλλο πρωί –μεσημέρι- βράδυ, όταν ονειρεύεστε, όταν γελάτε, όταν μοιράζεστε κάθε στιγμή και εν γένει όταν ζείτε μαζί, είναι λογικό να δεθείτε με μια απίστευτη δυναμική..και είναι επίσης λογικό να θέλετε να είστε σε κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του άλλου παρών..

Σήμερα έγινες 20..(αυτά τα 20…αχ.. κομβικά..σταθμισμένα σε μετέωρο σημείο)..Σήμερα λοιπόν έγινες 20..επαναλαμβάνομαιι..και θα ‘θελα να ήμουν εκεί, όπως ήσουν εσύ εκεί για μένα κάπου τον Μάρτιο..δεν θα είμαι όμως.. ηλίθια απόσταση..όχι ότι εμποδίζει και ιδιαίτερα, τουλάχιστον συναισθηματικά..γιατί το πιστεύω..το επικροτώ αυτό το βρετανικό ρητό «When a person means too much to you, then the distance means nothing».. Χαμογελάω στην αίσθηση της απόστασης.. πάντα με έλκυε κατά περίεργο τρόπο.. ίσως προσπαθώντας να αποδείξω στον εαυτό μου την επιβεβαίωση της παραπάνω φράσης.. (αφαιρούμαι..!)..

Σήμερα έγινες 20 λοιπόν.. προσπαθώ να βρω τι θα ήταν καταλληλότερο ως δώρο.. τι τόσο καταλυτικό ώστε να καταστήσει όσο το δυνατόν πιο ανεπαίσθητη της αίσθηση της απουσίας μου στη δική σου παρουσία κάπου εκεί στους δρόμους των Σερρών..ώστε να είμαι εκεί, χωρίς να είμαι συνάμα..

Λένε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο..(η σκέψη μου επαναλαμβάνεται..)..και σίγουρα δεν ήταν τυχαία η γνωριμία μας..θα μπορούσα να μην γυρίσω σε σένα τότε..να μην χαμογελάσω σαν παιδάκι πρώτης δημοτικού θέτοντάς σου την πολύ “ώριμη” ερώτηση: «Γεια, είμαι η Ε.. πως σε είπαμε;;»..Αυτή είμαι όμως..αυθόρμητη, συναισθηματική, ενθουσιώδης, όσο δεν πάει τρελή.. αυτή είμαι… ασυγκράτητη.. και αυτή θα είμαι.. για πολλά χρόνια ακόμα..

Χαμογελάω..κάθομαι μπροστά απ’ το laptop και κοιτάω φωτογραφίες μας, ενώ παράλληλα παίζει το “How to save a life” και λίγο απ’ το “Into the fire”..Όλα για κάποιο λόγο, συνεχίζω να σκέφτομαι… όλα..γνωρίζουμε άτομα έτσι ξαφνικά -είτε απ’ το πουθενά, είτε τους ξέραμε χρόνια και μια στιγμή μας έκανε να τους δούμε ουσιαστικά..Συνεχίζω να χαμογελάω..κάποια πράγματα είναι για να είναι έτσι.. σαν τους στίχους των τραγουδιών που καμία λέξη δεν μπορεί να αντικατασταθεί και μοιάζει ιδανική εκεί ακριβώς που είναι..

Όντως τίποτα δεν γίνεται τυχαία..μολονότι έφερνα αντιρρήσεις, τελικά μοιάζω να το έχω αποδεχτεί..απλώς να δεν έχω διαπιστώσει ακόμη αν βρισκόμαστε εδώ για να βρούμε τον μυστηριακό σχεδόν λόγο αυτών των μη τυχαίων συμβάντων ή αρκεί μονάχα να μάθουμε να ζούμε το τώρα με τους ανθρώπους που χρωματίζουν την ζωή μας πιο ιδιαίτερα, πιο γλυκά, πιο έντονα… γιατί αν είναι έτσι απλά ευχαριστώ..

Ευχαριστώ που μπήκες στη ζωή μου τόσο απρόσμενα..τόσο γρήγορα και αποφασιστικά..υπόσχομαι πως όσο περνάει απ’ το χέρι μου θα συνεχίσεις να υπάρχεις σ’ αυτήν..θα συνεχίσεις να έχεις μια φίλη τόσο τρελή, ταξιδιάρα, ιδεαλίστρια, παθιασμένη..μια φίλη τόσο μακριά και τόσο κοντά σου παράλληλα..

 Να σε χαιρόμαστε..
                                                                                                                                           Σ’ αγαπώ..

Στην καρδιά βάλε πατίνια...(Aσθενοφόρο!!*)

 *λέξη=ταυτότης του φετινού καλοκαιριού!

Είναι αυτές οι παρέες… αυτές, με αυτά τα άτομα που σε κάνουν μόνο να γελάς.. με την καρδιά σου..να γελάς και να περνάς όσο πιο ξέγνοιαστα και πιο αυθόρμητα μπορείς.. αυτές που σου θυμίζουν να παραμείνεις λίγο ακόμα παιδί..

Είναι αυτά τα χαμόγελα… αυτά τα πλατιά και όχι τα fake της φωτογραφίας..χάρη στα οποία οι περαστικοί σε κοιτούν με απορία και οι φίλοι στα ανταποδίδουν διπλά..αυτά που καταλήγουν μόνιμο γνώρισμα του προσώπου σου-σημάδι πως κάτι πάει καλά..

Είναι αυτές οι στιγμές… αυτές που σε κάνουν να βλέπεις τα πράγματα αισιόδοξα..γιατί σε μαθαίνουν να μοιράζεσαι και να περνάς καλά χωρίς να σκέφτεσαι πάντα το μετά..σε μαθαίνουν να κάνεις την ζωή σου πιο απλή και πιο ουσιαστική συνάμα..

Είναι αυτές οι αποφάσεις… αυτές της τελευταίας στιγμής..αυτές που η οργάνωση υποχωρεί  και έρχεται πρώτη η επιθυμία..όπως το να κανονίζεις να πας διακοπές με άλλα 5 τρελά άτομα 2 μέρες πιο πριν και το να καθυστερείς την προαποφασισμένη επιστροφή μια μέρα παραπάνω… 

Είναι αυτές οι νύχτες… αυτές που δεν είχες προγραμματίσει τίποτα..και απ’ το τίποτα πας στο κάτι..και επειδή το κάτι είναι λίγο, γίνεται πιο πολύ..αυτές οι νύχτες που καταλήγεις να βλέπεις το ξημέρωμα να έρχεται χωμένος μέσα στην άμμο..

Είναι και αυτή η αίσθηση… αυτή που είχες πάντα..αυτή που σου υποδηλώνει πως τελικά όταν κάποια στιγμή στη ζωή σου τα πράγματα σου έρχονται λίγο πιο θετικά χρειάζεσαι μια μικρή χούφτα λέξεις και μια μικρή σειρά από προτάσεις..γιατί αυτό που βιώνεις δεν περιγράφεται εύκολα… και ίσως δεν απαιτεί και πολλά λόγια τελικά..

   ανάμεικτα συναισθήματα..

   ανάμεικτη παρέα..

   ανάμεικτα γλυκό και  απρόσμενο καλοκαίρι..

Καταθέσεις ψυχής με....Χαμόγελο

(Για την άϋπνη γνωστή-άγνωση φίλη μου,

ελπίζω να μην σε ρίξω πολύ ψυχολογικά απλά μιας και συζητούσαμε χθές και στο υποσχέθηκα ορίστε το πρώτο μου κείμενο)

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..
Μια φράση αρκετή για να χαθείς στο νόημά της..Απλή..Περιεκτική.. Απίστευτα δυναμική..

«Τα πάντα ρει» λένε..Τα πάντα αλλάζουν..τρέχουν…οι καταστάσεις δεν υπακούν σε δεδομένα αλλά σε ανατροπές ..και σε αφήνουν εκεί..στην άκρη του δρόμου σου να προσπαθείς να μαντέψεις ποιο θα είναι το επόμενό σου βήμα..Ένα συνονθύλευμα αισθημάτων, σκέψεων, ονείρων, ελπίδων και επιθυμιών για το μέλλον..όλα τόσο δικά σου και τόσο ξένα παράλληλα..τόσο κοντά σου και τόσο μακριά..

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..ναι…στα λόγια εύκολο..ναι υπακούει στη λογική..ναι..έτσι πρέπει..ναι..σου αξίζει..Όμως..(πάντα ένα όμως..)..όμως χάνεται..είναι αδύναμο και ασυμβίβαστο όταν αντικρούεται τα θέλω σου..σ’ αυτά που έχεις φανταστεί και ονειρευτεί..

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..το λες και το ξαναλές μέχρι να το πιστέψεις..έστω και για λίγο..όχι για σένα αλλά για τους άλλους…για να κάνεις χαρούμενους όσους είναι κοντά σου..τα άτομα αυτά –λίγα ή πολλά- που νιώθουν, στέκονται, ελπίζουν και ονειρεύονται μαζί σου..που σπατάλησαν λίγο απ’ το χρόνο τους για σένα..που βγήκαν λίγο απ’ τη δική τους ζωή για να μπουν στα δικά σου ερείπια για να σε βγάλουν από εκεί..για αυτούς που ένα βλέμμα, μια λέξη αρκεί..που παρά τις διαφορετικές σας νοοτροπίες υπάρχουν κοινοί κώδικες επικοινωνίας..υπόγειοι διάλογοι..

 «‘’Μην αφήνεσαι να σε κυριεύει ο συναισθηματισμός’’ / ‘’γίνε σκληρή..ψυχρή.. πάγωσε’’» μου είπαν..και γω έρχομαι να ρωτήσω : πως παγώνεις τα αισθήματα;; πως λες ‘’ευχαριστώ για όσα μου έδωσες αλλά δεν θέλω άλλα’’;; Ποιό στο καλό είναι αυτό το μαγικό κουμπί που κλειδώνει τις μνήμες, τις αναμνήσεις, τις σκέψεις, τις επιθυμίες σου;;

Πρέπει να βάλεις τάξη… το ίδιο και εγώ..πρέπει να σκεφτείς..τώρα κατάλαβα πως πρέπει και εγώ..γιατί το παραμύθι μου δεν έχει δράκους, πριγκίπισσες, βασιλιάδες και αστερόσκονη .. έχει ανάγκη από αλλαγές.. «Για να αλλάξεις πρέπει να προχωρήσεις» λένε.. μόνο που δεν προσδιορίζουν προς τα πού…γιατί η αλλαγή έχει πολλές κατευθύνσεις.. Προσωπικά το είπα και θα το ξαναπώ..κι ας μην με ακούει κανείς.. Το να προχωρήσεις δεν σημαίνει πάντα να πας τα βήματά σου μπροστά..αλλά να τα φέρεις λίγο πίσω..να βρεις αυτόν και αυτά που άφησες πίσω και να τα ξαναφέρεις μπροστά..ώστε να τα εξελίξετε μαζί..όσο δύσκολο και μάταιο κι αν φαίνεται..

Ναι λοιπόν.. «Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας..για αυτά που ζήσαμε, ζούμε και θα ζήσουμε..για αυτά που πραγματώσαμε, πραγματώνουμε και θα πραγματώσουμε..μα πάνω απ’ όλα «Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά» για αυτούς που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα συνεχίσουμε να αγαπάμε..για αυτούς που δεν πλαισιώνουν απλά τις ζωές μας αλλά τις χρωματίζουν..τις δίνουν νόημα και περιεχόμενο..τις δίνουν την ζάχαρη που λείπει….

Εν Αθήναις (βραδινές εξομολογήσεις επί ματαίω)

Κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού και όμως κάθε φορά οι δρόμοι μου και οι επιλογές μου με φέρνουν στο «κατώφλι» της πρωτεύουσας πλημμυρίζοντάς με με μυριάδες συναισθήματα, βυθίζοντάς με σε χιλιάδες σκέψεις και ανασύροντάς μου αμέτρητες μνήμες..

Θυμάμαι ως παιδί, κάπου στο δημοτικό όταν από τον Πειραιά εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς και μόνιμα πλέον στον τόπο καταγωγής της μητέρας μου, κάπου στη Χαλκίδα, με πόση ανυπομονησία περίμενα  αυτή την αλλαγή..με πόση ανυπομονησία περίμενα να ξεφύγω απ’ την απρόσωπη κατάσταση της Αθήνας..με πόση ανυπομονησία περίμενα να μάθω τι σημαίνει να πας βόλτα με τους φίλους σου, τι σημαίνει να πας άνετα στα σπίτια τους, τι σημαίνει να μην φοβάσαι όταν βγαίνεις έξω, να ανοίγεσαι εύκολα στον άλλο…

Και φτάνω στο τώρα.. ως φοιτήτρια πλέον κάμποσα χρόνια μετά, γυρίζω πάλι από εκεί όπου ξεκίνησα..στην αμφιλεγόμενη αυτή πόλη..στο παρελθόν και τις ρίζες μου..και ξάφνου την κοιτάω και βλέπω άλλα πράγματα..από αποστροφή αυτή η σχέση κατέληξε σε ανάγκη..από εκτίμηση σε αγάπη..από φόβο για το άγνωστο σε θαυμασμό για τους θησαυρούς που κρύβει..

Με πόση ανυπομονησία είχα φύγει και με πόση ανυπομονησία περιμένω κάθε φορά να γυρίσω πίσω..και ενώ (όπως είπα και θα ξαναπώ) κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού,  αισθάνομαι τόσο  «Αθηναία» μέσα μου..

Δεν ξέρω γιατί γράφω το συγκεκριμένο κείμενο..

Ίσως γιατί εκπλήσσομαι με τον τρόπο που παρουσιάζεται.. ανοίγεις την τηλεόραση και υπογραμμίζεται μόνο η βία και η εγκληματικότητά της, ενώ αποσιωπώνται τα υπόλοιπα που έχει να σου προσφέρει.. ναι, όντως είναι μια πόλη που έχει τους κινδύνους της..όπως κάθε άλλη πόλη όμως.. δεν αρνούμαι την επικρατούσα κατάσταση, απλώς αποστρέφομαι την μονομέρεια.. προσπαθώ να ξεδιαλύνω μέσα μου πως κάτι κατακρίνεται αν πρώτα δεν προσεγγίζεται καθόλου..

Ίσως γιατί έχω φίλους που δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ και έχουν τόσο λανθασμένη άποψη γι’ αυτή… ίσως γιατί προχθές η Φ., ενώ κανονίζαμε σε μια καφετέρια της Χαλκίδας να την ξεναγήσω στην Αθήνα με ρώτησε αν θα πρέπει να πάρουμε και κάποιο αγόρι μαζί μας για να είμαστε ασφαλείς… ίσως γιατί το ίδιο βράδυ ενώ καθόμασταν στην Πλάκα η Δ., έλαβε ένα μήνυμα απ’ τους δικούς της που τη ρωτούσαν μήπως την κλέψανε κάπου στα σοκάκια της πρωτεύουσας (τραγελαφικό)…ίσως γιατί η Κ. με ρώτησε πως θα τα βγάλουμε άκρη μόνες μας..

Ίσως γιατί έμαθα να την αγαπάω τόσο πολύ αυτή την πόλη που θέλω να την αγαπήσουν και οι άλλοι..θέλω να την δουν ως ένα πάζλ που αξίζει να την ψάξει κανείς κομμάτι-κομμάτι.. γιατί παρά τα όσα λέγονται, η πόλη «μου» (και πόλη 3 εκατομμυρίων ακόμη) έχει καλό τρόπο ζωής..δεν είναι όλα μαύρα.. ίσως γιατί μια βόλτα στην Πλάκα βράδυ, μια νύχτα με φίλους σε κάποιο μαγαζί στο Γκάζι, κάπου στα ταβερνάκια του Ψειρή,  στις καφετέριες στη Σκουφά (από εκεί που φαίνεται η Ακρόπολη φόντο) είναι τόσο αρκετά για να σε μαγέψει..

Όντως δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο..

 Περιπλανιέμαι στους δρόμους της και συνειδητοποιώ πως την  ερωτεύομαι ξανά και ξανά υπό το φως του φεγγαριού και την θέα της Ακρόπολης (πάντα με θέα την Ακρόπολη)..Μια πόλη και τόσες απόψεις γύρω της.. Μια πόλη και τόσες διαφωνίες πάνω της.. Μια πόλη και τόση ιστορία πίσω της..

Τουφεκιές ζαχαρωτές πέσανε..

Μάλλον τώρα κατάλαβα πως λειτουργώ με το όλο θέμα του blogging..Πρέπει όντως να με απασχολεί κάτι πολύ για να κάτσω να γράψω.. είναι ένας τρόπος να βγάλω από μέσα μου αυτά που νιώθω έτσι όπως τα νιώθω όταν δεν αρκεί το να μιλήσω απλώς στους γύρω μου..Και να που το θέμα «σχέσεις» με φέρνει ξανά σε αδιέξοδο και η όποια δυνατότητα γραπτής έκφρασης έχω μοιάζει με κάποιο βάλσαμο..

Σχέσεις λοιπόν.. πολυπρόσωπες και πολυποίκιλες..ερωτικές, οικογενειακές, φιλικές..

Για πρώτη φορά θα αφιερώσω χρόνο και χώρο σε κείμενο μου, που να αφορά την έννοια αυτή που καλείται «φιλία»..Είχα αποπειραθεί και στο παρελθόν αλλά τα κείμενά μου ήταν κατά βάση ευχαριστήρια προς τα άτομα που αποκαλώ ουσιαστικούς φίλους..τώρα όμως τα πράγματα είναι λιγάκι πιο σύνθετα..

Φιλία: (η) ουσιαστικό, θηλυκό [ αρχ. < φίλος ]

:

•          Εννοιολογικός ορισμός: η εκούσια σχέση μεταξύ δυο ή περισσότερων ατόμων, η οποία εμπεριέχει αμοιβαία αποδοχή, επιθυμία για συναναστροφή, οικειότητα, εμπιστοσύνη, ψυχολογική (και υλική) υποστήριξη, αλληλεξάρτηση, διαχρονικότητα και δεν εδραιώνεται λόγω κοινωνικής σκοπιμότητας, συγγένειας ή σεξουαλικής έλξης.

•      Λειτουργικός ορισμός: η απόλυτη προσφορά, όπως ακριβώς το εκφράζεις εσύ, η γνώση πως πάντα υπάρχει κάποιος που θα σε στηρίξει στις άσχημες καταστάσεις και θα χαρεί μαζί σου στις καλές. Ξεκινάει ίσως τυχαία και κρατάει για πάντα πορευόμενη με κατανόηση..

Κατανόηση..δύσκολη έννοια..στο πλαίσιο των φίλων;; εξαρτάται από την ανοχή και την αντοχή του καθένα..έγκειται συνήθως στην αναγνώριση των στοιχείων εκείνων που χωρίζουν τα άτομα και στη επιθυμία αναζήτησης εκείνων που τους ενώνουν… το κάθε άτομο είναι διαφορετικό..έχει πλευρές που το διακρίνουν  απ’ τους άλλους..πλευρές με ελαττώματα και προτερήματα..πάθη και χαρίσματα..όλα αυτά όμως συνθέτουν τον χαρακτήρα του.. σαν τις μελωδίες που οι συγκεκριμένες νότες που τις αποτελούν εξασφαλίζουν και την αρμονία τους..

Κάπου στην Πλάκα λοιπόν, μέσα στη νύχτα με θέα την Ακρόπολη εκεί που θαυμάζεις με δέος όλα αυτά που μπορούμε να φτιάξουμε όταν συνεργαζόμαστε, μένω και αναρωτιέμαι.. «Τι μπορεί να είναι αυτό που ψυχραίνει τις σχέσεις δυο ατόμων, δυο φίλων.. πότε μπορεί άθελά του ένας να πληγώσει ή  να θυμώσει τον άλλο σε τέτοιο επίπεδο που να μην θέλει επαφή μαζί του;; Και αφού υπάρχει διάθεση να λυθεί…»

Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητη και να βλέπω τα πράγματα συναισθηματικά..απλά να πιστεύω πως αν αξίζει ο κόπος, αν αξίζει μια σχέση, αν τα άτομα που πλαισιώνουν την συγκεκριμένη σχέση επιθυμούν την διατήρηση της  (πολλά αν..),  τότε το πρόβλημα παύει να υφίσταται πλέον..γιατί κάθε πρόβλημα έχει την λύση του..αρκεί να είμαστε αρκετά ενορατικοί να την δούμε…

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής.. και η οπτική του καθενός διαφέρει..κινούμαστε σε μια εύθραυστη πορεία που απαιτεί ισορροπία όχι για να αποφύγουμε της συγκρούσεις, αλλά για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις κάθε μορφής σχέσεις μας, να τις εξελίξουμε,  να τις δώσουμε διάρκεια στο χρόνο..συγκρούσεις θα υπάρχουν ούτως ή άλλος, το θέμα είναι η διαχείρισή τους..

“Time changes everything…That’s not true...It’s what people say…Doing things changes things. Not doing things leaves things exactly as they were…” Dr. Gregory House

   Και κάπως έτσι, όλα τα σύνθετα μοιάζουν απλά, μέσα στη νύχτα στους δρόμους της Πλάκας..γίνονται έως και αισιόδοξα..λάθη κάνουμε όλοι..αρκεί απλά να θέλουμε να τα διορθώσουμε, διορθώνοντας και τους εαυτούς μας όπου και όποτε χρειάζεται.. 

                                                                                                                      

 

Πού πάμε;;;

Δημοκρατία..
όμορφα… όμορφα;

Ανοίγω την τηλεόραση και αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε άλλη εποχή..Θυμάμαι τις τραγελαφικές ατάκες του Χάρη Ρώμα ως Πώποτα "εμπρός πίσω" και μου φαίνονται πιο λογικές από ποτέ.. μοιάζουν να επιβεβαιώνουν το «σήμερα»...

 Είμαι εκνευρισμένη με καθετί που προάγουν τα τωρινά κόμματα καθώς μου μοιάζουν όλα ψεύτικα.. όλοι για τον εαυτό τους και κανένας για τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου..όλοι με ένα υποκριτικό χαμόγελο, με σπορά φόβου.. όλοι κενοί..(όλοι;; εε μπορεί να είναι και κάποιοι που αξίζουν, χάνονται όμως στο γενικότερο πολιτικό χάος)...και ενώ είμαι γενικά δυσαρεστημένη και απορούσα τι άλλο μπορεί να με εξοργίσει περισσότερο, τελικά υπάρχουν ειδήσεις όπως οι σημερινές που με αφήνουν με ανοιχτό το στόμα..

Είναι δυνατόν την Ελλάδα του 2012 να βλέπω από εκπρόσωπο συγκεκριμένου κόμματος δηλώσεις όπως “οι προδότες θα πληρώσουν” και ενέργειες σαν άλλα στρατιωτικά παραγγέλματα του 40’;;;;πως μπορεί ένας άνθρωπος να κινείται με τους δικούς του εθνικιστικούς όρους για το τι θα πει "καλός Έλληνας";;;; που ζούμε;

Είναι  αυτεπάγγελτο δικαίωμα καθενός να πιστεύει ελεύθερα ό,τι θέλει και το αποδέχομαι απόλυτα, ΌΜΩΣ....μας πνίγουν οι ίδιες μας οι επιλογές..

Που κρύβεται η αλήθεια και που το ψέμα σήμερα; Πόσο χωράνε οι απειλές και ο φόβος  βίας στη δημοκρατία;

Να μου πείτε… είχαμε δημοκρατία πριν και υποδαυλίζεται τώρα;

Tο δωδέκατο γράμμα…

 

                                                                                                   ..if only you could see what I can see,
                         you would understand…

                                                     

  Είχα συμφωνήσει με τον εαυτό μου πως δεν θα ξαναγράψω στο blog μέχρι τη στιγμή που τα άρθρα μου θα κινούνται σε άλλο μήκος κύματος πέραν του συναισθηματικού… πέρασαν ένας, μετά δυο και τελικά κάθομαι προς το τέλος του τρίτου μήνα να ψάχνω ένα θέμα αρκετά καλό για να ασχοληθώ..(Και όντως, θα μπορούσα να γράψω απ’ το πώς πέρασα την μέρα μου μέχρι το τι συμβαίνει στην επικαιρότητα, στην Ελλάδα, στον κόσμο γύρω μας..όντως θα μπορούσα yeaa…thought rejected)

  


 Λένε πως «όλα είναι θέμα χρόνου..όλα συνηθίζονται..όλα..»

     Πάντα διαφωνούσα με αυτό το κοινότυπο πιστεύω.. δεν θεωρούσα πως ο χρόνος είναι τελικά η λύση..γιατί ο χρόνος αφήνει τα πράγματα στη θέση τους, όμως οι ενέργειές μας είναι αυτές που τα πάνε παρακάτω ή.. παραπίσω..

     Και τώρα; είμαι στο πλήρες έλεος του δοκιμάζοντας τα δικά του όρια και τις δικές μου ανοχές..

    Κοιτάω τον εαυτό μου ως τρίτος και προσπαθώ  να κάνω μια αυτο-αξιολόγηση.. κανονικά και μετά από 9 μήνες θα έπρεπε να έχω βρει τη συνταγή αυτή που ομορφαίνει το πέρασμα απ’ τον πληθυντικό στον ενικό..κατέληξα στο: μισό κιλό χαμόγελα, ¾ θετικές σκέψεις, και όσες περισσότερες στιγμές με φίλους (οι τελευταίες να είναι μπόλικες μπόλικες - κιλό και πάνω..γιατί είναι η πρώτη φορά που ποσότητα= ποιότητα).. Και ενώ το εγχείρημά μου έδειχνε να λειτουργεί και ατένιζα το μέλλον με αισιοδοξία, ένα Πάσχα ήταν αρκετό για να αναθεωρήσω..πολλές φορές τα συναισθήματα είναι δυνατότερα απ’ τη λογική και οι αναμνήσεις τροχοπέδη του μέλλοντος.. και τελικά έμεινα να αναρωτιέμαι : «αν αυτό γίνεται κάθε φορά που βλέπω τον πρώην πληθυντικό μου να έρχεται σε επαφή με τον νυν ενικό μου ποια είναι η εξέλιξη μου; Έτσι προχωράνε όλοι; Θάβοντας συναισθήματα;»

    Σε κάποιον άλλο ίσως έδινα την εικόνα  "εγωίστριας".. όχι στο συναισθηματικό κομμάτι.. να.. απλά.. δόξα το θεό έχω φίλους να νοιάζονται για μένα, οικογένεια να με αγαπάει, μια  σχολή που με γεμίζει και εν γένει τη φοιτητική ζωή μου.. κι όμως φαινομενικά μοιάζω να μην τα εκτιμάω όλα αυτά..έχω ένα παρόν που θα έπρεπε να ευγνωμονώ γι' αυτό και όμως το παρελθόν με κρατάει καλά ακόμα στα χέρια του..

    Πριν 9 μήνες είχα ότι ήθελα απ’ τη ζωή μου..όχι γιατί είχα πολλά..αντιθέτως..απλά γιατί είχα έναν συγκεκριμένο άνθρωπο να τα μοιράζομαι..και όταν έχεις κάποιον να μοιράζεσαι τα λίγα μοιάζουν υπέρ αρκετά.. 9 μήνες μετά γνώρισα την απώλεια σε μια έκβασή της.. είναι αλήθεια πως η απώλεια έχει πολλές μορφές.. και είναι επίσης αλήθεια πως η κάθε μορφή της πονάει.. η πιο οδυνηρή όμως είναι εκείνη στην οποία φεύγει ένας άνθρωπος απ’ τη ζωή σου, όχι για να πάει στον δικό του παράδεισο, αλλά για να πάει στη δική του ζωή..

    Και ενώ ζυγίζω πράγματα και συναισθήματα περί απώλειας, ανακαλύπτω την πραγματική ρίζα του προβλήματος, όπως ένα παιδάκι ανακαλύπτει πως  δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και πλημμυρίζεται από μια γλυκιά μελαγχολία..τελικά ίσως δεν είναι τόσο η απώλεια αυτή που πονάει, όσο ο φόβος πως δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις να ανταπεξέλθεις..αν θα μπορέσεις κάποια στιγμή να φιμώσεις όσα αισθάνεσαι μέσα σου, όσα σε πνίγουν ή τουλάχιστον να συμβιβαστείς με την ύπαρξή τους και να προχωρήσεις έτσι… αν θα μπορέσεις να πεις «όχι» σ’ αυτά που αγαπάς, επειδή ακριβώς τα αγαπάς τόσο..αν..

• γιατί είναι τόσο δύσκολο το "παρακάτω";

• γιατί ενώ όντως έχεις κάνει βήματα "εσύ και ο εαυτός" σου, αυτή η βόλτα σου μοιάζει μίση;

• και πόση τέλως πάντων  είναι η δύναμη αυτού του φτερωτού θεού -ναιι ναιι, εκείνου του μικρού με τα βελάκια στα παραμύθια..!- που σε κάνει  ακόμη να συγχωρείς;

Ναι..θα μπορούσα όντως να γράψω για κάτι άλλο..για ένα άλλο θέμα, για μια πιο ευχάριστη ιστορία..αν όμως έγραφα, υποθέτω δεν θα ήμουν απόλυτα εγώ σ’ αυτό το κείμενο..θα μπορούσα πάλι και να μην γράψω καθόλου (πράγμα που έκανα) και να συνεχίσω να μην γράφω.. κάποιες φορές όμως απλά έχεις ανάγκη να πεις πράγματα..έστω και της ίδιας θεματικής ζαλίζοντας τους γύρω σου..κι αν δεν μπορείς να τα πεις τότε απλά μπορείς να τα γράψεις..ακόμη κι αν δεν θα τα διαβάσει ποτέ ο άμεσα
 ενδιαφερόμενος αποστολέας..

Κάπου..κάποτε..μια φορά και 2,5 καιρούς..

"The boy saw the comet and he felt as though his life had meaning. And when it went away, he waited hisentire life for it to come back to him..."

 Δυο φίλες φιλοσοφούν μέσα στη νύχτα..ταινία, μουσική, λίγα σφηνάκια..σε ακούω και σκέφτομαι πόσο πολύ μοιάζουμε..ίδιο όνομα, περίπου ίδια μυαλά, απόλυτα ίδιες σκέψεις και συναισθήματα..μου μιλάς και ακούω τον εαυτό μου κάτι μήνες πιο πριν..εκεί όταν μέσα στο καλοκαίρι με παρηγορούσες για τα δικά μου..τώρα ήρθε η σειρά μου.. περιγράφεις την κατάσταση..δεν χρειάζομαι και πολλά..την ξέρω ήδη..την έχω νιώσει..ΣΕ έχω νιώσει.. βλέπω και καταλαβαίνω..ακόμα και όταν το παίζεις καλά και δυνατή..σε διαβάζω..

Αρχίζει η ταινία και το ίδιο γρήγορα τελειώνει με την φράση «η ζωή είναι πολύ μικρή..έχει διάρκεια 24 ώρες..άλλοι φεύγουν αναπάντεχα γρήγορα και άλλοι όχι..σημασία έχει να έχεις επιλέξει τα σωστά άτομα για όσο διαρκέσει η δική σου..»…αυτό ήταν..

“Αν είχες 10 λεπτά ζωής με ποιόν θα ήθελες να τα περάσεις;”…

..Γελάω στην ερώτησή σου..Αυτομάτως στο μυαλό μου κυριαρχεί ένα άτομο..και ξαφνικά κολλάω..Συνειδητοποιώ..αν η ερώτηση αντιστρεφόταν ποιά θα ήταν η απάντηση; Αυτά τα 10 λεπτά ζωής του θα είχαν εμένα ως παραλήπτη; Θα ήμουν η δική του επιλογή; Είναι λες και βλέπω καθαρά μετά από πολύ καιρό..είναι λες και τόσους μήνες απέφευγα αυτή την απάντηση..Όχι..αυτή είναι η απάντηση..ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ..όχι απλά δεν είμαι η τελική επιλογή αλλά δεν είμαι καν μέσα στις γενικές επιλογές..

“Πως αντέχεις ρε φίλε τόσο καιρό;” Με ξαναρωτάς.. “πως το παλεύεις αυτό το κενό, αυτά τα συναισθήματα;”… πίνουμε μπας και ανέβουμε ψυχολογικά λίγο...ήδη είναι αργά.. έχουμε πέσει σε ένα λαβύρινθο και δεν υπάρχει πια διέξοδος..

Έχουμε βυθιστεί στις σκέψεις και οι 2..δεν μιλάμε πια..ψάχνω τον εαυτό μου και δεν τον βρίσκω πουθενά..Με σκουντάς για ένα σημάδι επαφής..Είσαι κουλουριασμένη στο κρεβάτι..μελαγχολική..κρατάς έναν τεράστιο αρκούδο αγκαλιά και με κοιτάς..Σκέφτεσαι τον  “άγνωστο Η” σου..Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω, να σε στηρίξω και δεν ξέρω αν το κάνω..γυρίζω στα δικά μου συνεχώς..Έξι μήνες τώρα είμαι μια απλή παρατηρήτρια της ζωής μου..Αντί για κέντρο της είμαι ένας τρίτος που απ’ έξω την κοιτάει να τρέχει..

Χαζεύω το αρκουδάκι που δεν λες να αφήσεις απ’ τα χέρια σου..σαν προέκτασή σου ένα πράγμα.. έχω και γω το δικό μου ανάλογο αρκουδάκι.. «Θέλω να σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ μα τα χέρια μου δεν τεντώνουν άλλο» έλεγε.. Χαμογελάω..σε νιώθω..

“ Πού ταξιδεύεις;;”..έλα ντε..κάπου ανάμεσα σε κάτι τραγούδια.. στο παρελθόν..αφού από καιρό έχω αφήσει το παρόν και έχω εγκαταλείψει το μέλλον..Συνειδητοποιώ ακόμα πιο πολύ.. «δεν έφυγες εσύ απ’ τη ζωή του ρε Ε.. εκείνος σε έβγαλε», λες..Με βλέπω τώρα..Pathetic κάτι λίγο...εγώ και όλη η κατάσταση…είναι σαν να τον ξανακούω να μου λέει "κοίτα λίγο πως κατάντησες.."..και πληγώνομαι ακόμα πιο πολύ γιατί εγώ δεν έχω μιλήσει τόσο σκληρά και δεν πέρασα και λίγα.. Λυπάμαι… τώρα το ξέρω..όχι γιατί πονάω..αλλά γιατί πονάω γι’ αυτά που νιώθω..Η αγάπη, ο έρωτας υποτίθεται πως δεν πρέπει να είναι έτσι..

Ξυπνάω ακόμα πιο πολύ απ’ το λήθαργο και το μυαλό μου αρχίζει και παίρνει περίεργες στροφές..Όλοι λένε πως θέλουν να τους αγαπάνε για αυτό που πραγματικά είναι..Πόσο ψέμα..πόσο;..το «είναι» του κάθε ανθρώπου είναι βαθιά φυλαγμένο μέσα του..το κρατάει για τον εαυτό του..όταν στο ξεδιπλώσει και εσύ το αγαπήσεις όμως, φεύγει..έτσι έγινε..

Πεισμώνω που πονάω ακόμα..πεισμώνω που δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω πράγματα..που εξακολουθώ να έχω έναν άνθρωπο τόσο ψηλά..Για καιρό αναρωτιόμουν πώς αυτός που έχεις μοιραστεί τα όνειρά σου μπορεί και είναι καλά όταν ξέρει πως εσύ δεν είσαι..όταν νόμιζες ότι σε έβλεπε κοντά του αλλά τελικά φαίνεται να είσαι ξένη..

Σαν να ακούω τις λέξεις  να παίρνουν από εκείνον μορφή.. “ίσως να με αγαπάς αλλά δεν θέλω να είμαι μαζί σου πια..”.. Ίσως;;;; …ΙΣΩΣ..εε  όχι..αρκετά..

“Πάμε για άλλο ένα;;” βάζεις δυο σφηνάκια βότκα καραμέλα..λίγο ρακόμελο..Τι κάνουμε; Πού είναι ο εαυτός μας;

Έχεις άγχος..Τον περιμένεις και δεν ξέρεις τι να πεις..είσαι ευάλωτη..μακάρι να ήξερα τι να σου πω εγώ..πως να σου δώσω δύναμη..το πιστεύω ότι θα είστε μαζί.. γιατί το δικό σου “αισθάνεσθαι” δεν είναι μονόπλευρο..είναι λες και μπορώ να δω το happy end  σας..Το ξέρω..είναι αυτό το βλέμμα που έχει όταν σε κοιτάει που λέει «έχω μπροστά μου όλο τον κόσμο..»..το ήξερα και γω αυτό το βλέμμα..κάπου..κάποτε..έναν Φεβρουάριο.. μια 01/02..

Βγαίνω έξω την επόμενη μέρα για να γυρίσω στο δικό μου σπίτι..ήλιος και οξυγόνο..συνειδητοποιώ..συνειδητοποιώ πως λυπάμαι που καταλήξαμε έτσι..λυπάμαι που με κοιτάει αλλά δεν με βλέπει πια..που δεν εκτιμάει αυτά που νιώθω και ένιωθα.. που ξέχασε τόσο εύκολα..λυπάμαι που δεν τον αγγίζουν ούτε αυτά που γράφω..λυπάμαι όχι που δεν πήγα παρακάτω..θα το κάνω .. τώρα..λυπάμαι που με είχε ψηλά, με έμαθε να τον έχω και γω και όταν με έριξε δεν μου έδειξε τον τρόπο να κάνω το ίδιο..

Ανοίγω την πόρτα σιωπηλή..με κοιτάει ο αδερφός μου και χαμογελάει.. «τι έγινε;; πνιγήκατε στο αλκοόλ οι δυο κατεστραμμένες;»..τον κοιτάω λίγο..συνεχίζει.. «τι λέει το πρόγραμμα για σήμερα; θα κοιμηθείς σπίτι ή μπααα;;»..αυτό ήταν..γελάω…

Δεν ξέρω αν τελικά ζούμε σ’ ένα όνειρο που τρίζει… ξέρω πως ήρθε η ώρα να κοιτάξω εγώ τον εαυτό μου αφού δεν ενδιαφέρεται…καταλαβαίνω πιο πολλά απ' όσα δείχνω και έχω κατανόηση για τα πράγματα..μόνο που ήρθε η ώρα να κατανοήσει και κάποιος εμένα.. κι ας είναι.. κι ας ήταν..κάπου..κάποτε..έναν Φεβρουάριο.. μια 01/02..

"The boy saw the comet and he felt as though his life had meaning. And when it went away, he waited hisentire life for it to come back to him...It was more than just a comet because of what it brought to his life: direction, beauty, meaning. There are many who couldn't understand, and sometimes he walked among them. But even in his darkest hours, he knew in his heart that someday it would return to him, and his world would be whole again... And his belief in God and love and art would be re-awakened in his heart"..Ζητάω πολλά;;

Υ.Γ1 [χαίρομαι που στην περίπτωσή σου τελικά επαληθεύθηκα..χαίρομαι που σε ξανάκουσα ευτυχισμένη..αισιόδοξη..χαίρομαι που βρήκες τον Η. κόσμο σου..]

Υ.Γ2  [μακάρι να είχα την δύναμη που είχε ο Σ. να πάρει τηλέφωνο και να πει κάτι τέτοιο..έστω κι αν δεν το κρατήσει για πολύ..έστω και για ένα δευτερόλεπτο θα ήθελα να μπορέσω και να κάνω κάτι ανάλογο..]

When nothing goes right..just turn left

Είναι στιγμές που θα ήθελα να ανήκω και εγώ στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν τόσο πάθος με το επάγγελμά τους ή με την σχολή τους (αν είναι φοιτητές όπως εγώ) ή με ό, τι τέλος πάντων καταπιάνονται, που τελικά αφιερώνονται σ’ αυτό χωρίς να αναλώνονται στην διερεύνηση της πολυπλοκότητας των ανθρωπίνων σχέσεων..

-Ε: Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί  καταλήγουν έτσι τα πράγματα..Ποιό τελικά είναι το πρόβλημα; Δεν επιμένω παραπάνω αλλά βλέπω  και απορώ..

-Σ: Η αίσθηση του “δεδομένου” Ευάκι..(γελάς με το βλέμμα και το ύφος μου)..Παράξενο σου φαίνεται;;

Δεδομένο: (το) ουσ. [ουδ. μτχ. παθ. πρκμ του ρ. δίδομαι] =αρχή που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

.. δεδομένο.. μια λέξη αρκετή για να βασανίσει  σκέψεις συναισθήματα .. μια λέξη που ομολογουμένως την έχω ακούσει αρκετά τώρα  τελευταία..μια λέξη που στο επίπεδο των σχέσεων χρωματίζεται με γκρίζο φόντο..αρνητικό..Τι γίνεται λοιπόν όταν το δεδομένο παύει να παραμένει δεδομένο και μεταμορφώνεται σε δεδομένΟΣ/Η;; Τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον δεδομένο στις σχέσεις και με ποια δύναμη ο άλλος θα σε χαρακτηρίσει έτσι;

Στη ζωή μας ψάχνουμε ανθρώπους που θα είναι δίπλα μας..κοντά μας για ό,τι χρειαστούμε και ζητήσουμε..ανθρώπους που το ΕΚΕΙ θα το καταστήσουν ΕΔΩ ανεξάρτητα την πρακτική απόσταση..Και μόλις τους βρούμε; Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πως δεν μας ικανοποιεί η σταθερότητα τους; Τους απορρίπτουμε γιατί δεν επιδέχονται πλέον αμφισβήτηση; Λοιπόν ναι..μου φαίνεται παράξενο (σου απαντάω Σ)

 Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες, σχεδόν εύθραυστες.. Για να τις βαφτίσουμε «Φιλία» ή  «Έρωτα» πρέπει να διαπνέονται από  αλληλοεκτίμηση και  σεβασμό..Για να τις διατηρήσουμε πρέπει να διαπνέονται από αγάπη..Στις ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως στις ερωτικές θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα κλάψεις..έχεις προλάβει να νιώσεις όμως και να ζήσεις έντονα συναισθήματα..δυνατά..ατόφια..αγαπάς και αγαπιέσαι.. Δεν ξέρω πόσα πρέπει να νιώσεις και πόσα όχι για να μην σε θεωρήσουν δεδομένο..πόσα πρέπει να δώσεις και πόσα να κρατήσεις.. δεν ξέρω καν ποιο είναι αυτό το λεπτό όριο που διαχωρίζει το «ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου» απ’ το «με κούρασες, βαρέθηκα»..αμφιβάλλω καν για το αν υπάρχει τέτοιο όριο.. Δεν ξέρω αν το γεγονός πως αγαπάς σε καθιστά αυτομάτως να χαρακτηριστείς ως αρνητικά δεδομένος.. Αν το γεγονός πως μπορείς μετά από πολλές ανατροπές να κλείνεις τα μάτια σου και να προσεύχεσαι για τον άλλο σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως «κολλημένος» με την αρνητική απόδοση της λέξης..Αν το γεγονός πως και μόνο η σκέψη πως δημοσιεύεις κάτι -όπως αυτό το κείμενο- που μπορεί να πληγώσει τον άλλο είναι αρκετό για να σε σταματήσει σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως αδύναμος..επειδή έχεις αισθήματα;;

Η κάθε μας μέρα είναι μια ολόκληρη ζωή από μόνη της.. κάθε στιγμή γινόμαστε μάρτυρες άλλοτε μικρών και άλλοτε μεγάλων θαυμάτων..αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα διαπιστώσουμε πως τα θαύματα αυτά δεν είναι άλλα απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν..αυτούς που μαζεύουν τα δάκρυά μας, γεννούν τα γέλια μας, γεύονται τις προσδοκίες μας, μοιράζονται τις ανησυχίες μας..αυτούς που ξυπνούν τα όνειρά μας και πυροδοτούν τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας..Η ίδια η καθημερινότητά μας νοηματοδοτείται από αυτούς που την στολίζουν..Κάθε στιγμή έχουμε στη διάθεσή μας διαφορετικό δυναμικό από όνειρα και δυνατότητες..μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε όμως (αν έχουμε κάνει σωστές επιλογές) από σταθερούς ανθρώπους.. ανθρώπους που θα δηλώσουν την παρουσία τους μέσα από μια δυνατή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, ένα τραγούδι, έναν χορό, ένα έντονο κοίταγμα, ένα δειλό άγγιγμα, μια συζήτηση..

Η κάθε μας μέρα είναι μια καινούρια αρχή..μια αρχή με αυτούς που έχουμε επιλέξει να είναι δίπλα μας..αυτούς που εκτιμάμε και σεβόμαστε..αυτούς που ξεχωρίζουμε...αυτούς που θα δεν θα μείνουμε απλά στην θεώρηση του δεδομένου αλλά θα κοιτάξουμε μακρύτερα..Για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής με την μαγεία της να κρύβεται στο να κατορθώσουμε να διαφυλάξουμε αυτούς τους ανθρώπους..να τους δώσουμε  διάρκεια και όχι ημερομηνία λήξης..