Εν Αθήναις (βραδινές εξομολογήσεις επί ματαίω)

Κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού και όμως κάθε φορά οι δρόμοι μου και οι επιλογές μου με φέρνουν στο «κατώφλι» της πρωτεύουσας πλημμυρίζοντάς με με μυριάδες συναισθήματα, βυθίζοντάς με σε χιλιάδες σκέψεις και ανασύροντάς μου αμέτρητες μνήμες..

Θυμάμαι ως παιδί, κάπου στο δημοτικό όταν από τον Πειραιά εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς και μόνιμα πλέον στον τόπο καταγωγής της μητέρας μου, κάπου στη Χαλκίδα, με πόση ανυπομονησία περίμενα  αυτή την αλλαγή..με πόση ανυπομονησία περίμενα να ξεφύγω απ’ την απρόσωπη κατάσταση της Αθήνας..με πόση ανυπομονησία περίμενα να μάθω τι σημαίνει να πας βόλτα με τους φίλους σου, τι σημαίνει να πας άνετα στα σπίτια τους, τι σημαίνει να μην φοβάσαι όταν βγαίνεις έξω, να ανοίγεσαι εύκολα στον άλλο…

Και φτάνω στο τώρα.. ως φοιτήτρια πλέον κάμποσα χρόνια μετά, γυρίζω πάλι από εκεί όπου ξεκίνησα..στην αμφιλεγόμενη αυτή πόλη..στο παρελθόν και τις ρίζες μου..και ξάφνου την κοιτάω και βλέπω άλλα πράγματα..από αποστροφή αυτή η σχέση κατέληξε σε ανάγκη..από εκτίμηση σε αγάπη..από φόβο για το άγνωστο σε θαυμασμό για τους θησαυρούς που κρύβει..

Με πόση ανυπομονησία είχα φύγει και με πόση ανυπομονησία περιμένω κάθε φορά να γυρίσω πίσω..και ενώ (όπως είπα και θα ξαναπώ) κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού,  αισθάνομαι τόσο  «Αθηναία» μέσα μου..

Δεν ξέρω γιατί γράφω το συγκεκριμένο κείμενο..

Ίσως γιατί εκπλήσσομαι με τον τρόπο που παρουσιάζεται.. ανοίγεις την τηλεόραση και υπογραμμίζεται μόνο η βία και η εγκληματικότητά της, ενώ αποσιωπώνται τα υπόλοιπα που έχει να σου προσφέρει.. ναι, όντως είναι μια πόλη που έχει τους κινδύνους της..όπως κάθε άλλη πόλη όμως.. δεν αρνούμαι την επικρατούσα κατάσταση, απλώς αποστρέφομαι την μονομέρεια.. προσπαθώ να ξεδιαλύνω μέσα μου πως κάτι κατακρίνεται αν πρώτα δεν προσεγγίζεται καθόλου..

Ίσως γιατί έχω φίλους που δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ και έχουν τόσο λανθασμένη άποψη γι’ αυτή… ίσως γιατί προχθές η Φ., ενώ κανονίζαμε σε μια καφετέρια της Χαλκίδας να την ξεναγήσω στην Αθήνα με ρώτησε αν θα πρέπει να πάρουμε και κάποιο αγόρι μαζί μας για να είμαστε ασφαλείς… ίσως γιατί το ίδιο βράδυ ενώ καθόμασταν στην Πλάκα η Δ., έλαβε ένα μήνυμα απ’ τους δικούς της που τη ρωτούσαν μήπως την κλέψανε κάπου στα σοκάκια της πρωτεύουσας (τραγελαφικό)…ίσως γιατί η Κ. με ρώτησε πως θα τα βγάλουμε άκρη μόνες μας..

Ίσως γιατί έμαθα να την αγαπάω τόσο πολύ αυτή την πόλη που θέλω να την αγαπήσουν και οι άλλοι..θέλω να την δουν ως ένα πάζλ που αξίζει να την ψάξει κανείς κομμάτι-κομμάτι.. γιατί παρά τα όσα λέγονται, η πόλη «μου» (και πόλη 3 εκατομμυρίων ακόμη) έχει καλό τρόπο ζωής..δεν είναι όλα μαύρα.. ίσως γιατί μια βόλτα στην Πλάκα βράδυ, μια νύχτα με φίλους σε κάποιο μαγαζί στο Γκάζι, κάπου στα ταβερνάκια του Ψειρή,  στις καφετέριες στη Σκουφά (από εκεί που φαίνεται η Ακρόπολη φόντο) είναι τόσο αρκετά για να σε μαγέψει..

Όντως δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο..

 Περιπλανιέμαι στους δρόμους της και συνειδητοποιώ πως την  ερωτεύομαι ξανά και ξανά υπό το φως του φεγγαριού και την θέα της Ακρόπολης (πάντα με θέα την Ακρόπολη)..Μια πόλη και τόσες απόψεις γύρω της.. Μια πόλη και τόσες διαφωνίες πάνω της.. Μια πόλη και τόση ιστορία πίσω της..