When nothing goes right..just turn left

Είναι στιγμές που θα ήθελα να ανήκω και εγώ στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που έχουν τόσο πάθος με το επάγγελμά τους ή με την σχολή τους (αν είναι φοιτητές όπως εγώ) ή με ό, τι τέλος πάντων καταπιάνονται, που τελικά αφιερώνονται σ’ αυτό χωρίς να αναλώνονται στην διερεύνηση της πολυπλοκότητας των ανθρωπίνων σχέσεων..

-Ε: Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί  καταλήγουν έτσι τα πράγματα..Ποιό τελικά είναι το πρόβλημα; Δεν επιμένω παραπάνω αλλά βλέπω  και απορώ..

-Σ: Η αίσθηση του “δεδομένου” Ευάκι..(γελάς με το βλέμμα και το ύφος μου)..Παράξενο σου φαίνεται;;

Δεδομένο: (το) ουσ. [ουδ. μτχ. παθ. πρκμ του ρ. δίδομαι] =αρχή που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

.. δεδομένο.. μια λέξη αρκετή για να βασανίσει  σκέψεις συναισθήματα .. μια λέξη που ομολογουμένως την έχω ακούσει αρκετά τώρα  τελευταία..μια λέξη που στο επίπεδο των σχέσεων χρωματίζεται με γκρίζο φόντο..αρνητικό..Τι γίνεται λοιπόν όταν το δεδομένο παύει να παραμένει δεδομένο και μεταμορφώνεται σε δεδομένΟΣ/Η;; Τι είναι αυτό που καθιστά κάποιον δεδομένο στις σχέσεις και με ποια δύναμη ο άλλος θα σε χαρακτηρίσει έτσι;

Στη ζωή μας ψάχνουμε ανθρώπους που θα είναι δίπλα μας..κοντά μας για ό,τι χρειαστούμε και ζητήσουμε..ανθρώπους που το ΕΚΕΙ θα το καταστήσουν ΕΔΩ ανεξάρτητα την πρακτική απόσταση..Και μόλις τους βρούμε; Συνειδητοποιούμε ξαφνικά πως δεν μας ικανοποιεί η σταθερότητα τους; Τους απορρίπτουμε γιατί δεν επιδέχονται πλέον αμφισβήτηση; Λοιπόν ναι..μου φαίνεται παράξενο (σου απαντάω Σ)

 Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλοκες, σχεδόν εύθραυστες.. Για να τις βαφτίσουμε «Φιλία» ή  «Έρωτα» πρέπει να διαπνέονται από  αλληλοεκτίμηση και  σεβασμό..Για να τις διατηρήσουμε πρέπει να διαπνέονται από αγάπη..Στις ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως στις ερωτικές θα πληγωθείς, θα πονέσεις, θα κλάψεις..έχεις προλάβει να νιώσεις όμως και να ζήσεις έντονα συναισθήματα..δυνατά..ατόφια..αγαπάς και αγαπιέσαι.. Δεν ξέρω πόσα πρέπει να νιώσεις και πόσα όχι για να μην σε θεωρήσουν δεδομένο..πόσα πρέπει να δώσεις και πόσα να κρατήσεις.. δεν ξέρω καν ποιο είναι αυτό το λεπτό όριο που διαχωρίζει το «ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου» απ’ το «με κούρασες, βαρέθηκα»..αμφιβάλλω καν για το αν υπάρχει τέτοιο όριο.. Δεν ξέρω αν το γεγονός πως αγαπάς σε καθιστά αυτομάτως να χαρακτηριστείς ως αρνητικά δεδομένος.. Αν το γεγονός πως μπορείς μετά από πολλές ανατροπές να κλείνεις τα μάτια σου και να προσεύχεσαι για τον άλλο σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως «κολλημένος» με την αρνητική απόδοση της λέξης..Αν το γεγονός πως και μόνο η σκέψη πως δημοσιεύεις κάτι -όπως αυτό το κείμενο- που μπορεί να πληγώσει τον άλλο είναι αρκετό για να σε σταματήσει σε καθιστά να χαρακτηριστείς αυτομάτως αδύναμος..επειδή έχεις αισθήματα;;

Η κάθε μας μέρα είναι μια ολόκληρη ζωή από μόνη της.. κάθε στιγμή γινόμαστε μάρτυρες άλλοτε μικρών και άλλοτε μεγάλων θαυμάτων..αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα διαπιστώσουμε πως τα θαύματα αυτά δεν είναι άλλα απ’ τους ίδιους τους ανθρώπους που μας πλαισιώνουν..αυτούς που μαζεύουν τα δάκρυά μας, γεννούν τα γέλια μας, γεύονται τις προσδοκίες μας, μοιράζονται τις ανησυχίες μας..αυτούς που ξυπνούν τα όνειρά μας και πυροδοτούν τις σκέψεις και τις επιθυμίες μας..Η ίδια η καθημερινότητά μας νοηματοδοτείται από αυτούς που την στολίζουν..Κάθε στιγμή έχουμε στη διάθεσή μας διαφορετικό δυναμικό από όνειρα και δυνατότητες..μπορούμε να χαρακτηριζόμαστε όμως (αν έχουμε κάνει σωστές επιλογές) από σταθερούς ανθρώπους.. ανθρώπους που θα δηλώσουν την παρουσία τους μέσα από μια δυνατή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι, ένα τραγούδι, έναν χορό, ένα έντονο κοίταγμα, ένα δειλό άγγιγμα, μια συζήτηση..

Η κάθε μας μέρα είναι μια καινούρια αρχή..μια αρχή με αυτούς που έχουμε επιλέξει να είναι δίπλα μας..αυτούς που εκτιμάμε και σεβόμαστε..αυτούς που ξεχωρίζουμε...αυτούς που θα δεν θα μείνουμε απλά στην θεώρηση του δεδομένου αλλά θα κοιτάξουμε μακρύτερα..Για μένα αυτή είναι η ουσία της ζωής με την μαγεία της να κρύβεται στο να κατορθώσουμε να διαφυλάξουμε αυτούς τους ανθρώπους..να τους δώσουμε  διάρκεια και όχι ημερομηνία λήξης..