Καταθέσεις ψυχής με....Χαμόγελο

(Για την άϋπνη γνωστή-άγνωση φίλη μου,

ελπίζω να μην σε ρίξω πολύ ψυχολογικά απλά μιας και συζητούσαμε χθές και στο υποσχέθηκα ορίστε το πρώτο μου κείμενο)

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..
Μια φράση αρκετή για να χαθείς στο νόημά της..Απλή..Περιεκτική.. Απίστευτα δυναμική..

«Τα πάντα ρει» λένε..Τα πάντα αλλάζουν..τρέχουν…οι καταστάσεις δεν υπακούν σε δεδομένα αλλά σε ανατροπές ..και σε αφήνουν εκεί..στην άκρη του δρόμου σου να προσπαθείς να μαντέψεις ποιο θα είναι το επόμενό σου βήμα..Ένα συνονθύλευμα αισθημάτων, σκέψεων, ονείρων, ελπίδων και επιθυμιών για το μέλλον..όλα τόσο δικά σου και τόσο ξένα παράλληλα..τόσο κοντά σου και τόσο μακριά..

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..ναι…στα λόγια εύκολο..ναι υπακούει στη λογική..ναι..έτσι πρέπει..ναι..σου αξίζει..Όμως..(πάντα ένα όμως..)..όμως χάνεται..είναι αδύναμο και ασυμβίβαστο όταν αντικρούεται τα θέλω σου..σ’ αυτά που έχεις φανταστεί και ονειρευτεί..

«Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..το λες και το ξαναλές μέχρι να το πιστέψεις..έστω και για λίγο..όχι για σένα αλλά για τους άλλους…για να κάνεις χαρούμενους όσους είναι κοντά σου..τα άτομα αυτά –λίγα ή πολλά- που νιώθουν, στέκονται, ελπίζουν και ονειρεύονται μαζί σου..που σπατάλησαν λίγο απ’ το χρόνο τους για σένα..που βγήκαν λίγο απ’ τη δική τους ζωή για να μπουν στα δικά σου ερείπια για να σε βγάλουν από εκεί..για αυτούς που ένα βλέμμα, μια λέξη αρκεί..που παρά τις διαφορετικές σας νοοτροπίες υπάρχουν κοινοί κώδικες επικοινωνίας..υπόγειοι διάλογοι..

 «‘’Μην αφήνεσαι να σε κυριεύει ο συναισθηματισμός’’ / ‘’γίνε σκληρή..ψυχρή.. πάγωσε’’» μου είπαν..και γω έρχομαι να ρωτήσω : πως παγώνεις τα αισθήματα;; πως λες ‘’ευχαριστώ για όσα μου έδωσες αλλά δεν θέλω άλλα’’;; Ποιό στο καλό είναι αυτό το μαγικό κουμπί που κλειδώνει τις μνήμες, τις αναμνήσεις, τις σκέψεις, τις επιθυμίες σου;;

Πρέπει να βάλεις τάξη… το ίδιο και εγώ..πρέπει να σκεφτείς..τώρα κατάλαβα πως πρέπει και εγώ..γιατί το παραμύθι μου δεν έχει δράκους, πριγκίπισσες, βασιλιάδες και αστερόσκονη .. έχει ανάγκη από αλλαγές.. «Για να αλλάξεις πρέπει να προχωρήσεις» λένε.. μόνο που δεν προσδιορίζουν προς τα πού…γιατί η αλλαγή έχει πολλές κατευθύνσεις.. Προσωπικά το είπα και θα το ξαναπώ..κι ας μην με ακούει κανείς.. Το να προχωρήσεις δεν σημαίνει πάντα να πας τα βήματά σου μπροστά..αλλά να τα φέρεις λίγο πίσω..να βρεις αυτόν και αυτά που άφησες πίσω και να τα ξαναφέρεις μπροστά..ώστε να τα εξελίξετε μαζί..όσο δύσκολο και μάταιο κι αν φαίνεται..

Ναι λοιπόν.. «Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά»..για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας..για αυτά που ζήσαμε, ζούμε και θα ζήσουμε..για αυτά που πραγματώσαμε, πραγματώνουμε και θα πραγματώσουμε..μα πάνω απ’ όλα «Χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά» για αυτούς που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα συνεχίσουμε να αγαπάμε..για αυτούς που δεν πλαισιώνουν απλά τις ζωές μας αλλά τις χρωματίζουν..τις δίνουν νόημα και περιεχόμενο..τις δίνουν την ζάχαρη που λείπει….

Εν Αθήναις (βραδινές εξομολογήσεις επί ματαίω)

Κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού και όμως κάθε φορά οι δρόμοι μου και οι επιλογές μου με φέρνουν στο «κατώφλι» της πρωτεύουσας πλημμυρίζοντάς με με μυριάδες συναισθήματα, βυθίζοντάς με σε χιλιάδες σκέψεις και ανασύροντάς μου αμέτρητες μνήμες..

Θυμάμαι ως παιδί, κάπου στο δημοτικό όταν από τον Πειραιά εγκατασταθήκαμε οικογενειακώς και μόνιμα πλέον στον τόπο καταγωγής της μητέρας μου, κάπου στη Χαλκίδα, με πόση ανυπομονησία περίμενα  αυτή την αλλαγή..με πόση ανυπομονησία περίμενα να ξεφύγω απ’ την απρόσωπη κατάσταση της Αθήνας..με πόση ανυπομονησία περίμενα να μάθω τι σημαίνει να πας βόλτα με τους φίλους σου, τι σημαίνει να πας άνετα στα σπίτια τους, τι σημαίνει να μην φοβάσαι όταν βγαίνεις έξω, να ανοίγεσαι εύκολα στον άλλο…

Και φτάνω στο τώρα.. ως φοιτήτρια πλέον κάμποσα χρόνια μετά, γυρίζω πάλι από εκεί όπου ξεκίνησα..στην αμφιλεγόμενη αυτή πόλη..στο παρελθόν και τις ρίζες μου..και ξάφνου την κοιτάω και βλέπω άλλα πράγματα..από αποστροφή αυτή η σχέση κατέληξε σε ανάγκη..από εκτίμηση σε αγάπη..από φόβο για το άγνωστο σε θαυμασμό για τους θησαυρούς που κρύβει..

Με πόση ανυπομονησία είχα φύγει και με πόση ανυπομονησία περιμένω κάθε φορά να γυρίσω πίσω..και ενώ (όπως είπα και θα ξαναπώ) κατάγομαι από αλλού, μένω αλλού, σπουδάζω αλλού,  αισθάνομαι τόσο  «Αθηναία» μέσα μου..

Δεν ξέρω γιατί γράφω το συγκεκριμένο κείμενο..

Ίσως γιατί εκπλήσσομαι με τον τρόπο που παρουσιάζεται.. ανοίγεις την τηλεόραση και υπογραμμίζεται μόνο η βία και η εγκληματικότητά της, ενώ αποσιωπώνται τα υπόλοιπα που έχει να σου προσφέρει.. ναι, όντως είναι μια πόλη που έχει τους κινδύνους της..όπως κάθε άλλη πόλη όμως.. δεν αρνούμαι την επικρατούσα κατάσταση, απλώς αποστρέφομαι την μονομέρεια.. προσπαθώ να ξεδιαλύνω μέσα μου πως κάτι κατακρίνεται αν πρώτα δεν προσεγγίζεται καθόλου..

Ίσως γιατί έχω φίλους που δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ και έχουν τόσο λανθασμένη άποψη γι’ αυτή… ίσως γιατί προχθές η Φ., ενώ κανονίζαμε σε μια καφετέρια της Χαλκίδας να την ξεναγήσω στην Αθήνα με ρώτησε αν θα πρέπει να πάρουμε και κάποιο αγόρι μαζί μας για να είμαστε ασφαλείς… ίσως γιατί το ίδιο βράδυ ενώ καθόμασταν στην Πλάκα η Δ., έλαβε ένα μήνυμα απ’ τους δικούς της που τη ρωτούσαν μήπως την κλέψανε κάπου στα σοκάκια της πρωτεύουσας (τραγελαφικό)…ίσως γιατί η Κ. με ρώτησε πως θα τα βγάλουμε άκρη μόνες μας..

Ίσως γιατί έμαθα να την αγαπάω τόσο πολύ αυτή την πόλη που θέλω να την αγαπήσουν και οι άλλοι..θέλω να την δουν ως ένα πάζλ που αξίζει να την ψάξει κανείς κομμάτι-κομμάτι.. γιατί παρά τα όσα λέγονται, η πόλη «μου» (και πόλη 3 εκατομμυρίων ακόμη) έχει καλό τρόπο ζωής..δεν είναι όλα μαύρα.. ίσως γιατί μια βόλτα στην Πλάκα βράδυ, μια νύχτα με φίλους σε κάποιο μαγαζί στο Γκάζι, κάπου στα ταβερνάκια του Ψειρή,  στις καφετέριες στη Σκουφά (από εκεί που φαίνεται η Ακρόπολη φόντο) είναι τόσο αρκετά για να σε μαγέψει..

Όντως δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο..

 Περιπλανιέμαι στους δρόμους της και συνειδητοποιώ πως την  ερωτεύομαι ξανά και ξανά υπό το φως του φεγγαριού και την θέα της Ακρόπολης (πάντα με θέα την Ακρόπολη)..Μια πόλη και τόσες απόψεις γύρω της.. Μια πόλη και τόσες διαφωνίες πάνω της.. Μια πόλη και τόση ιστορία πίσω της..

Τουφεκιές ζαχαρωτές πέσανε..

Μάλλον τώρα κατάλαβα πως λειτουργώ με το όλο θέμα του blogging..Πρέπει όντως να με απασχολεί κάτι πολύ για να κάτσω να γράψω.. είναι ένας τρόπος να βγάλω από μέσα μου αυτά που νιώθω έτσι όπως τα νιώθω όταν δεν αρκεί το να μιλήσω απλώς στους γύρω μου..Και να που το θέμα «σχέσεις» με φέρνει ξανά σε αδιέξοδο και η όποια δυνατότητα γραπτής έκφρασης έχω μοιάζει με κάποιο βάλσαμο..

Σχέσεις λοιπόν.. πολυπρόσωπες και πολυποίκιλες..ερωτικές, οικογενειακές, φιλικές..

Για πρώτη φορά θα αφιερώσω χρόνο και χώρο σε κείμενο μου, που να αφορά την έννοια αυτή που καλείται «φιλία»..Είχα αποπειραθεί και στο παρελθόν αλλά τα κείμενά μου ήταν κατά βάση ευχαριστήρια προς τα άτομα που αποκαλώ ουσιαστικούς φίλους..τώρα όμως τα πράγματα είναι λιγάκι πιο σύνθετα..

Φιλία: (η) ουσιαστικό, θηλυκό [ αρχ. < φίλος ]

:

•          Εννοιολογικός ορισμός: η εκούσια σχέση μεταξύ δυο ή περισσότερων ατόμων, η οποία εμπεριέχει αμοιβαία αποδοχή, επιθυμία για συναναστροφή, οικειότητα, εμπιστοσύνη, ψυχολογική (και υλική) υποστήριξη, αλληλεξάρτηση, διαχρονικότητα και δεν εδραιώνεται λόγω κοινωνικής σκοπιμότητας, συγγένειας ή σεξουαλικής έλξης.

•      Λειτουργικός ορισμός: η απόλυτη προσφορά, όπως ακριβώς το εκφράζεις εσύ, η γνώση πως πάντα υπάρχει κάποιος που θα σε στηρίξει στις άσχημες καταστάσεις και θα χαρεί μαζί σου στις καλές. Ξεκινάει ίσως τυχαία και κρατάει για πάντα πορευόμενη με κατανόηση..

Κατανόηση..δύσκολη έννοια..στο πλαίσιο των φίλων;; εξαρτάται από την ανοχή και την αντοχή του καθένα..έγκειται συνήθως στην αναγνώριση των στοιχείων εκείνων που χωρίζουν τα άτομα και στη επιθυμία αναζήτησης εκείνων που τους ενώνουν… το κάθε άτομο είναι διαφορετικό..έχει πλευρές που το διακρίνουν  απ’ τους άλλους..πλευρές με ελαττώματα και προτερήματα..πάθη και χαρίσματα..όλα αυτά όμως συνθέτουν τον χαρακτήρα του.. σαν τις μελωδίες που οι συγκεκριμένες νότες που τις αποτελούν εξασφαλίζουν και την αρμονία τους..

Κάπου στην Πλάκα λοιπόν, μέσα στη νύχτα με θέα την Ακρόπολη εκεί που θαυμάζεις με δέος όλα αυτά που μπορούμε να φτιάξουμε όταν συνεργαζόμαστε, μένω και αναρωτιέμαι.. «Τι μπορεί να είναι αυτό που ψυχραίνει τις σχέσεις δυο ατόμων, δυο φίλων.. πότε μπορεί άθελά του ένας να πληγώσει ή  να θυμώσει τον άλλο σε τέτοιο επίπεδο που να μην θέλει επαφή μαζί του;; Και αφού υπάρχει διάθεση να λυθεί…»

Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητη και να βλέπω τα πράγματα συναισθηματικά..απλά να πιστεύω πως αν αξίζει ο κόπος, αν αξίζει μια σχέση, αν τα άτομα που πλαισιώνουν την συγκεκριμένη σχέση επιθυμούν την διατήρηση της  (πολλά αν..),  τότε το πρόβλημα παύει να υφίσταται πλέον..γιατί κάθε πρόβλημα έχει την λύση του..αρκεί να είμαστε αρκετά ενορατικοί να την δούμε…

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής.. και η οπτική του καθενός διαφέρει..κινούμαστε σε μια εύθραυστη πορεία που απαιτεί ισορροπία όχι για να αποφύγουμε της συγκρούσεις, αλλά για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις κάθε μορφής σχέσεις μας, να τις εξελίξουμε,  να τις δώσουμε διάρκεια στο χρόνο..συγκρούσεις θα υπάρχουν ούτως ή άλλος, το θέμα είναι η διαχείρισή τους..

“Time changes everything…That’s not true...It’s what people say…Doing things changes things. Not doing things leaves things exactly as they were…” Dr. Gregory House

   Και κάπως έτσι, όλα τα σύνθετα μοιάζουν απλά, μέσα στη νύχτα στους δρόμους της Πλάκας..γίνονται έως και αισιόδοξα..λάθη κάνουμε όλοι..αρκεί απλά να θέλουμε να τα διορθώσουμε, διορθώνοντας και τους εαυτούς μας όπου και όποτε χρειάζεται..