Τουφεκιές ζαχαρωτές πέσανε..

Μάλλον τώρα κατάλαβα πως λειτουργώ με το όλο θέμα του blogging..Πρέπει όντως να με απασχολεί κάτι πολύ για να κάτσω να γράψω.. είναι ένας τρόπος να βγάλω από μέσα μου αυτά που νιώθω έτσι όπως τα νιώθω όταν δεν αρκεί το να μιλήσω απλώς στους γύρω μου..Και να που το θέμα «σχέσεις» με φέρνει ξανά σε αδιέξοδο και η όποια δυνατότητα γραπτής έκφρασης έχω μοιάζει με κάποιο βάλσαμο..

Σχέσεις λοιπόν.. πολυπρόσωπες και πολυποίκιλες..ερωτικές, οικογενειακές, φιλικές..

Για πρώτη φορά θα αφιερώσω χρόνο και χώρο σε κείμενο μου, που να αφορά την έννοια αυτή που καλείται «φιλία»..Είχα αποπειραθεί και στο παρελθόν αλλά τα κείμενά μου ήταν κατά βάση ευχαριστήρια προς τα άτομα που αποκαλώ ουσιαστικούς φίλους..τώρα όμως τα πράγματα είναι λιγάκι πιο σύνθετα..

Φιλία: (η) ουσιαστικό, θηλυκό [ αρχ. < φίλος ]

:

•          Εννοιολογικός ορισμός: η εκούσια σχέση μεταξύ δυο ή περισσότερων ατόμων, η οποία εμπεριέχει αμοιβαία αποδοχή, επιθυμία για συναναστροφή, οικειότητα, εμπιστοσύνη, ψυχολογική (και υλική) υποστήριξη, αλληλεξάρτηση, διαχρονικότητα και δεν εδραιώνεται λόγω κοινωνικής σκοπιμότητας, συγγένειας ή σεξουαλικής έλξης.

•      Λειτουργικός ορισμός: η απόλυτη προσφορά, όπως ακριβώς το εκφράζεις εσύ, η γνώση πως πάντα υπάρχει κάποιος που θα σε στηρίξει στις άσχημες καταστάσεις και θα χαρεί μαζί σου στις καλές. Ξεκινάει ίσως τυχαία και κρατάει για πάντα πορευόμενη με κατανόηση..

Κατανόηση..δύσκολη έννοια..στο πλαίσιο των φίλων;; εξαρτάται από την ανοχή και την αντοχή του καθένα..έγκειται συνήθως στην αναγνώριση των στοιχείων εκείνων που χωρίζουν τα άτομα και στη επιθυμία αναζήτησης εκείνων που τους ενώνουν… το κάθε άτομο είναι διαφορετικό..έχει πλευρές που το διακρίνουν  απ’ τους άλλους..πλευρές με ελαττώματα και προτερήματα..πάθη και χαρίσματα..όλα αυτά όμως συνθέτουν τον χαρακτήρα του.. σαν τις μελωδίες που οι συγκεκριμένες νότες που τις αποτελούν εξασφαλίζουν και την αρμονία τους..

Κάπου στην Πλάκα λοιπόν, μέσα στη νύχτα με θέα την Ακρόπολη εκεί που θαυμάζεις με δέος όλα αυτά που μπορούμε να φτιάξουμε όταν συνεργαζόμαστε, μένω και αναρωτιέμαι.. «Τι μπορεί να είναι αυτό που ψυχραίνει τις σχέσεις δυο ατόμων, δυο φίλων.. πότε μπορεί άθελά του ένας να πληγώσει ή  να θυμώσει τον άλλο σε τέτοιο επίπεδο που να μην θέλει επαφή μαζί του;; Και αφού υπάρχει διάθεση να λυθεί…»

Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητη και να βλέπω τα πράγματα συναισθηματικά..απλά να πιστεύω πως αν αξίζει ο κόπος, αν αξίζει μια σχέση, αν τα άτομα που πλαισιώνουν την συγκεκριμένη σχέση επιθυμούν την διατήρηση της  (πολλά αν..),  τότε το πρόβλημα παύει να υφίσταται πλέον..γιατί κάθε πρόβλημα έχει την λύση του..αρκεί να είμαστε αρκετά ενορατικοί να την δούμε…

Τα πάντα είναι θέμα οπτικής.. και η οπτική του καθενός διαφέρει..κινούμαστε σε μια εύθραυστη πορεία που απαιτεί ισορροπία όχι για να αποφύγουμε της συγκρούσεις, αλλά για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε τις κάθε μορφής σχέσεις μας, να τις εξελίξουμε,  να τις δώσουμε διάρκεια στο χρόνο..συγκρούσεις θα υπάρχουν ούτως ή άλλος, το θέμα είναι η διαχείρισή τους..

“Time changes everything…That’s not true...It’s what people say…Doing things changes things. Not doing things leaves things exactly as they were…” Dr. Gregory House

   Και κάπως έτσι, όλα τα σύνθετα μοιάζουν απλά, μέσα στη νύχτα στους δρόμους της Πλάκας..γίνονται έως και αισιόδοξα..λάθη κάνουμε όλοι..αρκεί απλά να θέλουμε να τα διορθώσουμε, διορθώνοντας και τους εαυτούς μας όπου και όποτε χρειάζεται..